Kağan İşçen Şiirleri - Şair Kağan İşçen

I.

günle dokundum ve önce ellerinin üzerine
gittiğim heryerden dudağına yeni sesler taşıdım
yalnızlıklar büyüttüğün aynalarına sevgiler yerine
krallığını yıkacağız denizlerden uzaklığın...

yoksul ruj lekesi sade ucuz parfüm vahşiliğin
sevişmeler zengin nazsız kıvrım bolluğu
kanayan benim yine de vücutlar okşamasız
akşam mı gece mi bilmem birden ayrılık şarkısı
kımıldar dudaklarında seviyesiz fahişe alımlı
ben bittiğim vakit sen gayretsiz randevuevi

eski zamanlardan dumanlı bir kıpırtı
gençlik yanmalarından ılık boşluğa akan
anımsanan kadarıyla yumuşak ağustoslu
kenar semtin çamurlarının kurumuşluğunda
yürekte ışkın alazlarıyla titrek alazlı...

şimdilik sesler kesildi
yazdan kalma düş de kalmadı
dokunacak bir ağaç dalı da
uzak da olsa
şimdilik şimdilik var...

gümüşî ve alımlıca geliyor sokaklar üstüme
iş günlerine daha yakın bir ruh halindeyim de
alık alık şarkılar geçiriyorum ya içimden
otobüs kuyruklarında yaşlı teyzeler amcalar
ağbi olmuşum bir de elimde küçücük poşetler
tulum peyniri az tuzlu siyah zeytin rize çayı

kumrularımız eksik olmazdı düşlerimizden
simit ayran kırığı
ayaklarımıza dolaşan bu öğle sonrası bitişli
şairliğe özenirdim
ben aslında aynı şeyleri şiir sanırdım
aslında ben seni sevmeyi tekrarlardım

rahat sokaklarda arıyorum ilk sesini
gecikmiş özlemlere yasaklı akşamlarla
kıvırcık neşeli ev gürültülerinin arasında
tatlı sarı ışıklara
dalgın...

balkonlarımız akşamlara hazırlanırdı



rüzgardan kaçmak imkansız

görevimi yükledim sırtıma
tüm vakitleri aştım da geldim
aman vermezce geldim
kirli ve sarışın çamurlu
hasta içerlemiş tipiye

akşam kokularıyla umutla koştuğumu anımsasan
sınırlı şu zamanda içinden hayalin yürüyene
hay huy içinde heyecanı söner tüm kavşakların
belki ağaçlar şaşırır belki kuşlar uslanır
belki bu son eskimeye karşı koyuşuma
yine de yaşamak isteğim direnir