Kağan İşçen Şiirleri - Şair Kağan İşçen

yolumu bulamam
yürümek ancak sana yakışır
sen varken yaşamam bile
en güzel yaşam senin yaşamın
yaşar görünür seni izlerim ben
bakmam ağaçların küstahlığına

tan yeri gururlu
gitmek istiyorum
çıplak ayaklı
incinmesin hiçbir
seher ürpertisi

şimdi:


'şarkılarımdaki tozlara yummasan kirpiğini'

pastel resimler gibi olsun isterdim
peşinden koşmalarım
kaldırımlar ilk yağmurlara teslim olmadan
ve incecik bir yelekle geçmeli koca gün
seninle rahat konuşabilmek için
üşümemeliyim turunç ağaçlarından demde

yanıldığımız akşamların bir başınalığı
aydınlığa uzak saatlerde çökerdi üstümüze
keskin konuşurduk soytarılığı uzun uzadıya
aramız açılırdı doğmamışlığımızla at başı
hayat sularında bir resmi olurdu yaşanmışlığın
yaramazlığı tutardı sakinliğin

saçların unutturuyor mevsimleri
güneşin yedi rengini
baygın bir çaba gece bence
sence olsa da pervasız bağbozumu
seferberlik hanemde kimbilir kimler
yorgun çırpındık

ben böyle kırmızı solurken uzaklığını
böyle kırmızı sen içimde şırıl şırıl
beyaz gölgesi bulutların gözlerimde bakışlarını bıraktığın
bak sen istediğince şiir şimdi parmaklarımda ellerimde yüzümde kalemimde defterimde...
uzakların kızı kızıl uzak özlemli ben/ sen ancak bakışlarınla benim
yastığımın altına sakladığım bakışlarınla ancak benimsin

annem çağırıyor sanıyorum
bu senfoniyi dinlerken
sitemli bu seslerle ağlıyor düş yazlarım
geriye dönüp düzeltemiyorum
anımla artıyor acım da
seviyorum çaykovski'yi...

zamana sığmaz mı ikindi ağlamaklılığı kirpiklerin
gecikmiş yağmurlarca özlüyorum kokunu karşılıksız
uzun yolculuklar akla sığmaz yaşamlar erittim sana
damıttım ıslak serçe gözbebekleri varsıl yokluğunu kalbimde
kapılar yüzüme kapansa da sen sensin işte o sen bende benliğim
sokak lambalarının etrafında ışık böcekleri çocukluğum

iç göçleriyle yoksuldu adımlar
hiçbir iz bırakmak istemezcesine
yürünmekten sıkılmış aralıklarda
körelmiş bekleyişiyle arkasızlıklar
anlamı geleceğe kitli tevazuda...
ve hayata yakışan sosyalizan