Kağan İşçen Şiirleri - Şair Kağan İşçen

gölge düşmedi içtiğimiz suya
yüreğimin sofasında düş rengi
geniş ve aydınlık gülüşünle
ucundan tutarken yalnızlığımın...

düşünceyle savrulmadan yolumuz

huzur veriyor üşümek
kesik kesik mayıs ortası rüzgarlarıyla
ruhum sana esir
sensizliğim hayata

özgürlük olmalı bu

arsızdır dönüşsüzlük
yürünecek yolum yok
kayacak yek yıldızım
sonsuz bir arzuyu
başka bir sever imkansızlık
göz kırpmasız

hicrandı
fısıldaştığımız akşam rüzgarıyla
İstanbul uzakta
sinemalar avutmaz gönlümü
tiz sesli bir cigan gibidir özlemin
eski bir anı haykırır içimde

gedik dişli gülüşlerimiz ağır vebal altında
devrimciyse ozan gizler son/baharlı düşlerini
inci mercandır vurulmak bir duvar önünde: lorca
neruda'nın hüzünlü şarkısı gözü arkada allende
serin güz rüzgarları okşarken saçlarımı
ben hep her bıraktığın tarihte ümitli proleter

ben ki ümitli proleter
şehrin dallarında
üşüyen kuşları sayan

ağzım yüzüm bulut bulaşığı yağmur artığı
sarmaşık adeti
seni görmek sarıp sarmalar içimi
kış başlangıcı gibi istanbul gibi
türkü kadersizliği
iki gözüm

senfonik bu mart
terli saçlarımızda
sesler canlanır
olur olmaz yerde
ellerinle öpüşmek
uzak tutmaktır

kan renginde sıcağım yüzünde
delirircesine okuduğum gülüşünde
yasaklandığım kendi romanımın
en koyu gölgeli
yağmurlu bir öğle sonrasında
tılsımı ıssız cümlelerinde

akdeniz güneşi ezik
rüzgarına gidişinin
bütün saatler gittiğin saat
bütün Adana gittiğin o sabah sislisi Adana
anılar acımasız yumruklarıyla toz eder
boğazımdaki hırçın kayalığı