Kağan İşçen Şiirleri - Şair Kağan İşçen

hüzünle bezeli sözcüklerden arınıyorum
gizemli derin yaz mutsuzluklarına seslenirken
kabullenilmemiş yalnızlığındaki
acından damıttığım bu ölüm serinliğine alışık
gözlerindeki sönük bu yaşamak istenciyle tanış
ve çocukluktaki yağmur sıkıntılarıyla geliyor

Korkuyorum Haklısın

korkuyorum haklısın
ama mavi ergeç yerini bulur bilirsin
takılsak da bu humuslu kurşun yumağına
ben ne şiir ne şairlik peşindeyim

rüzgar arkadaş değil
iyi ki çınarlar var...


ıhlamurlar çocuklaşmışlar
defneler erken olgun

bir akşamüstü ufkuyum ben anlasan artık
mimozalar açılırken sonsuzluğumuza
beynime çaktığın sorusuzlukla taşıyacağım kendimi
dudaklarından aşırdığım lal boşluğa
ve çocukluğum kadar tuzlu ve ılığım
yalnızlığımı terkedişlerine

kuraklık gelir
karabasanla uyanır beklememek
gözü açılır mı bilmem
günleri kovalamanın...

mezarı gömülür

seni unuttum aşkınsa bende
herşey kötü şiirler çirkin
uyku doyumsuz
düşünmek yok istanbul'u

akşama durmuşluğun sanki babamın ölümü

çağırırdı ya sokaklar cam gözlerine
o ıslığı bulutların laciverde döndüğü anda
bir huzur melodisi olurdu
kaldırımlara oturmuş ağaçların yaprak hışırtıları
sarıyı severdim ama unutmazdım
gözlerinin kavuniçi aşkımı arayışını

kuşkulu duruşumu sende erteledim hayata karşı
buza yazılan yazılar gibi güya ölümü erteledim
aklıma taktığım sanatlaşmaktı gözleyişinle ormansılığımı
daha yaşanmamış küçük ara sokak öpüşmeleri
ayaklarımız üşüdüğü halde
dışarıya kaçtığımız günlerin hatırının

kadrin bilmez devran sen ele güne malum
içlenirsin yıkar düşünce ince hastalık sevmek
sanki dünya bir avuç güneş sönmüş mum
elde avuçta bir yudum su bir dilim ekmek

ben oyunumu bitirdim dürdüm defterimi

çizgilerin tüter noktalaşmanda
saman alevi kusar ince bacaklı çocuklar
hayat...tüner girdabına
kırmızı elbiseli düşselliğinin
sesler incelir yürek de kısılır
sürgitlerine kuş yuvası bakışlı