Kağan İşçen Şiirleri - Şair Kağan İşçen

kendime az
ölüme fazlayım
kendimdeki kendime zarardır eksikliğim
sendeki fazlalaşan gökyüzü bende azalan bir yağmur şimdi renkli dünyalı ter tuzlu
herşey herşey değildir aşkta
yolun başında olmaktır çünkü tad kırıklığı

durgunuz işte
durulduk aşklarımızla
farklıyız artık
yüreklerimiz hazır farklı maceralara
her yeni insan yeni bir macera
en basit tanışma yaşamla ölüm arasında nasılsa

gecenin ortasında bir köy
yalnızlık uyumsuzluğu
uyumsuzluk yalnızlığı
yıldızlar isyankar geceye
köy beyaz bir taş
yıldızların asi çocuğu

mor alaşımlıydı
acının göz altları
gereksizce gururlu
gururu yüreğimde zehirden bir ok
kan ter içinde kıvrılarak kanatan
ömrümü de değil

bu portakal kokulu bu yağmurlar
sıra sıra evlere serenat yapıyorlar ya
ben ve ötekiler desen de dünyaya
senin serenatın
sana...

ağaçlar yorumsuzlaşacak biliyorsun
tarih de unutacak birgün yüzümüzü
kimbilir hangi takvimden kaçıncı yaprak kopmuş olacağız
ağustos güneşli vadilere ıslık olduğumuzu
kimseler bilmeyecek...

devamlı sana doğar gün
sıkıntısız sazlıklarda balık tutan ihtiyar balıkçı ısıtır kalbini
yaprak gölgeleri arasından sızar afacan aydınlığı seni düşünmenin
içime sığmaz kaybolmuşluğunun rengi
perdeleri örtülür bu curcuna bu sahne terinin tuzu kokusu sesinin
yorgun düşmüş ilişkilerin huzursuzluğu göz kırpışım dahi evsiz yoksul

yabancı sularda boğulmaktı
gözlerine ülkesizce teslim olmak
ve gülüşlerinde
hangi çocukluk yazları topladın
ki
unutturdun bütün mevsimleri

sallapati kır kokularından gelirken
yağmur korkularına yakalandı umarsızlık
oysa adımlarım öyle vefalı ki sana ve kendime
soluksuz yürüdüğümsün uyanmasız rüyalarda da

seni düşlemek

kırılıp gidiyorum dalga kıranlar boyu
ama bitmiyor deniz
iyimser öpücükleri köpük köpük
kıyıda hep beni unuttuğun rıhtım
elinden düşürdüğün şiirde
talan edilmiş gülüşleri martıların