Kağan İşçen Şiirleri - Şair Kağan İşçen

kanar tortu
bütün günlerin eksik kalmışlığıyla
dudağımda
ve mayıs polenleri doluşur gözlerime
yağmursuz toprağısın yalnızlığımın
seninle bir yalnızım

kirpiklerine as beni yavrucum
ölümüm yakın dursun nefesine
ben uzaksam uzağım
ben farklıyım ölüşüm farklı...

bir akdeniz kasabasının

kimseyi bulamadım
eli açık bir sonbahardı
yaprakları saçların sandım
sözcükler aradım ağaçların arasında
üşümek böyle öğrenilirmiş demek
ah sokağa bakan pencere yanım

geceydi
güzelliğini duymayı reddetmiştin
yağmura çalan bir hüzünle
birbirimizi istemiştik
iç tanrılarına olan güvenin
gözlüklerinin camından

bohem bakışlarımda kalan beyaz elbisenle
sabahlara kadar susmayan valsini
görmeliyim...solmasın içtiğin çaylar
saçlarımın renginde bulut bardağında
unutma gür bir şekilde istediğimi
ellerinin

maviyle gri karışımı bakışlarım
göğe eski bir şarkının hatırına bakıyorum
liseli aşklar umarsızlığı soluğumda
yağmurdan sığındığım ağaca sarılıyorum

akşama doğru üşür koşarım sağa sola

göğe duyarlı sanırdım ellerinin
dokunuşunu yanaklarıma
sanki bana dokununca
kanın bile mavi akardı içinde
'bana gök sana yer yeter' derdin

misafirdik kendimizde kendimize
yalnızlık ikinci bir kişi
gözlerimize sığmayız birbirmizin
yeri göğü dar ederken güngörmüşlüğü
tüm saçmalıklarımızın kalbimize
dağınık

şiir ateşiydi ruhumda ağustos
istanbul sıkıcı olgunlaşmamış daha
hayatın atar damarını dişliyorum
unutmak mıydı ki acaba bu kepazeliği?
beklemeni istemiyorum gün ışığını
beni dinleme çek git...

göl yüzlüm
biraz kıpırda
tutunacak ince bir dal bulayım umarsız dalgalarında
ömür hançeri dalamadan göğsümü
seni öpmek
eminim