Kağan İşçen Şiirleri - Şair Kağan İşçen

1.

soğuk alaşımlarla sustu kent
sokakta gergin özlemleriyle kadınlar
mutsuz kadınlar hayata inançsız
ağaçların farkında olmadan

bu defa çok konuşmayacağım
sevgilim
duygusal geceye doğruluk
yoğunluğunu atamıyorum üzerimden
aralık soğunun
is kokulu seyrek çocuk saçlarında

ölüme ayak diremem
hokkamda boşluğun
bende olan sensizlik değil bu
sensizlikte olan bir ben var biçim biçim
için için
hokkamdaki boşluğuna daldırırım kalemimi

gurbet ömrüm bolero tutkunu
aşkına ve ayva tüylerine vurgun
gençlik yaram ki ahhh kökleri kara gözlerinde
gözlerindir kara toprağı yüreğimin
nerde ne zaman ölürsem öleyim...

kalkıp yattığın yerden ara sokağına daldın gözlerimin
gez göz arpacık oldun gecenin yağışlı olmasına biraz bira
hayatı enine boyuna sorgulamalarım gibi uçsuz bucaksız
başsız sonsuz deli dolu bir keskin virajımdın gerimiz yok
ilerimizde sil baştanların kıs kıs gülüşmesi
can çekiştirecek ellerimizin sıcak menevişli denizlere değmesine

düşünmek saygılıydı benliğime
bilirdim geniş caddelerin sözlüğünü
bulutlaştıysa eğer kıyıya bakış açılarım
sokak aralarında direğe konmuş bir martıyla
bile mutlu olurdum

dağ taş anarım sözlerini
tepeden tırnağa çorak toprak gibi
samimi harcarım kendimi sana
anadolu olur kız kaçıran sevdası
sakarya boylarında şahin kanadı
geliboluda şehit onbaşı mektupsuz

ben hangi işe kalkışsam gelen günle
boğazımda durur su aklıma gelirsin
söyle
ağlasam gözyaşlarımdan bulur musun yerimi...?
sokakların tadı yok
çocuklar üşüyerek kaçışmışlar besbelli son uykularına

kana kana göremezdim kargacık burgacık kaçışını
eski bir sahil anısıysa gülüşün
sana bıraktığım aşktır ardındaki o boğucu mavi deniz
çok vaktim yok göçebeyim gene hicranına
ağlarımı çekeceğim mısralarımı yıkadığım düşlerden
kimbilir

kanamalara alışık üzerinde durduğun rüya
eski yıkanma günlerinin kokusuyla
giderken annen
sıcak akdeniz öğlenleri arkadaşsız
tozlu palmiyeler takılır gözlerine
esamisi okunmaz içten serin dokunuşların