Kağan İşçen Şiirleri - Şair Kağan İşçen

harfleri kuruttuk
sana yetmez çizgiler
belki mavi çok çok yemyeşil bir sarı
zaman durdu
saatler müzelik söylenti
aştığın çağlarınla beslendi insanlık

sahil boylu düşlerimiz vardı
zaman nedir bilmezdik
kent adamı olmadık hiç
kırsaldı hüzünlerimiz
özlemlerimiz pastoral
kendimize yabancı olan

bencilce kirlendim hülyasız
masum çığlıklara çok mu uzaktık
benzimdeki candan kiraz yaylalarında
avurtları çökük bir çocuk
uyandığım her kırılan dal gürültüsünde
hınzır bir yoksunluk didikler gururumu

ben:

mahallelerde çocuk oyunu
pencelere güneşi özleme fırsatı
gözağrımdır yağmura ağlamak

sımsıkı sarmaş dolaştım
gecenin şarkımızı ruhuma anımsatmasıyla
seslen bana ey yolculuğa çıkma heyecanım
tamamla yıldızların coşkusunu
darılmasın samanyolu yalnızlığıma
ey kuşların kızılca kıyamet ilk akşam huysuzluğu

ayaklarım sulak bir asfalta yapışkan
veremli ışığım benim
öksürdüğün gecede loşlaşan bu safra
sensizlikti demeyeceğim bundan sonra
şemsiyemin altında gün yüzü görmemiş
çırılçıplak doğmamış bir çocuğum

çoğu zaman geceyi bilmem
adımı bile merak etmezken
güldüğünün kıyısına tutuldum nasılsa
şehirler kendinde sanırken kerameti
sığamadığım yalın sokaklarda sen yoktun
ak ve doru bir tay gibi şahlanırken umutsuzluk

BEJ VE KÜLHANÎ




samimiydik

nankör güz ikindilerinde
ektim seni kan tarlası gözlerime
gökyüzü ağlamaklı
aynı şeyi söylemekti ölmek
yaşam ölüme asiyse anlamlı
çağrılmaksızlığımsın

otobüste:

akşamın türküsü acı
mahşerin yalnızlığı bu
çoğul yankısız
dost ıslıkları yorgun