Kağan İşçen Şiirleri - Şair Kağan İşçen

sarhoooş olduuuum
duy beniiii
ey yağmurla gökyüzünün seviştiği
mavi yatağı düşlerimin
dağ başında kör sağır dilsiz biçare kalır mı
şu sevdalı rüzgarlar

sözcüklerime gündeş olmadan taşındın
kendi içindeki kendinden başkasına
seslerimiz ayrı semtlerin sessizliği
şimdi ne desen kır kokusundan ayrı
şimdi ne desem polen tozu bulutu
sen kendinle ben seninle sarhoşum

sıkıntısı ilerleyen günlere sızacak şarkı
dilimdeki kekre toylaşmanın ardındaki kan
kayaları un ufak beynimde tüm doğrularımın
uçuruma tutulan aynaya adressiz kandığım
ezgi
çizgi

akşam da arkadaş olmuş sana yavrucum
sen de büyümüşsün başımıza hüzün kesilmişsin
nice yıllara diyecek yarın sabah sana
yol yaprakları çiy kırıntılı
sen akşamdan kalma
doğma sıkıntılı doğurma sancılı

son şarkımızı dinleyip ağlayalım ayrılık demi
çıkıp gelmişim yedi iklim bağ bahçe sana
ellerin anlamındır ben batan küskün gemi
gözyaşlarını sun ellerinle içeyim kana kana

ıslanayım tepeden tırnağa nefesinle saygın

insanları tanımak sevmekten daha zor
sokak sokak gezerek düşündüm bunu
yola yakın pencerelerde sokağa bakan çocuklarla
ve kuş ölüleri gömmemek için
ağaçlardan uzak durmama rağmen
kabullendim hayatı...

tuhaftık düşkün bakımsız
eziyettik iklimsizliğimizle kendimize
bu bakışsız zamanlarımızın tutanaksızlığıydı
artık bizmle birlikte
anladık büyüdüğünü acılarımızın da
acılandık

bahçeli bir çığlığın gecesi
sana bakışlarımın anlamsılığı
ağaçlar ve ağaç dalları çıplak
toprağın çamuru ve kendisi tümden griye ve kurşunîye teslim
ayaklarımın koltuk değneğiydin
intihar öncemin son mektubu sandığım

seni sonbahar ışıklı sokaklarda aradım
rüzgarın haylaz ıslığında
bileklerimde oyuncak saatim
ucu yırtık ayakkabılarımla
kırmızı ufuklu ilk akşam burukluğunu
pencerenizdeki koyu gölgeli boşluğunla tattım

öyle bir acıktım sana
seni sevmeye
konuşmayı
inançlarına ters özleyişlerinle eskimemeyi
bak hala birgün geleceğim diyorum
değiliz daha eşiğinde son oyun çığlığımızın