Kağan İşçen Şiirleri - Şair Kağan İşçen

başlangıçlarım benim olmadı hiç
yanlış anlaşılmalarıma su içirsene
her şey saçmalığın danıskasıydı
sen ben kent ve yankısız adımlarımız
flüt renkli bir çocukluk yağmur sonrası
bakımsız ve eski camlardan aşağı gökkuşağı

bahar sızıları dizlerimde gülen güneş çocuksuluğu
gittiğin nehirlere ışık olurum akşam üstleri
bildik bilmedik sakındığın korkularına al beni yetsin sayıklama
boşverdiğin acılarında birikeyim gözyaşlarımla gizli saklı
saadetler içre arasokak sessizliği çocuk çığlığı beliririm dudaklarında
saatler akar sensizliğe ve ben ısrarcı senli şarkılarda

maskeli bir intihar kuşanmış yaşamak
kuşanmak kayıp bir dünya gözlerimin avlusunda
sen benim olmayan en olanımsın
ikindileyin avuçlarımda bir güvercin ölümü gidişin
uzun serüvenli bir intihardır yaşamak
gülmeye eğreti açılır tüm kapılar

bana eski bir ağustosu getirdi
bu sıcak şarkı
gözümün önünü göremedim
öylesine yalnızında siyahın
ağaçlardan öğrenirken rüzgarı
küsmüştüm ya hani saçlarına

beni bırak
gözlerin hep yanımda nasıl olsa
beni bırak
gözlerin peşimi bırakmaz nasıl olsa

aha bak

anladın sanırım
ağaçlara başlayınca o dalgın umarsızlık
herşeyim sen
yapraklar mı döküldü
saçlarındır yapraklarım
tel tel bir hayal ormanı

bir yazının ilk harfi kadar özelsiniz çaresiz
bir şiirin ilk mısrası kadar aydınlatıcı
şarkıda seslerin sustuğu nokta bir nefeslik sizi sevmek
yüreğim çello siz yay okşayan ruhumu

bir tek seni özlem öykülerine çizdim
ben mahalle çocuğu hiç büyümez bükük dudaklı
merakım sana
hangi sabah kuşlarının seni uyandırdığına
tüm ezberlerimi bozdum
gözlerinin kapkara kuyusundaki bu şaşkın kurbağa

aştım aşılmazları sarsıntılı biraz bulanık
gölgeler yandı içimde dayanamam gayrı
sular seller götürür evlerimi belki yanık
ihtimal ki şehirlerimiz aşık ülkelerimiz ayrı

senden alamam verdiğim bakışlarımı ürkek

iyimserliğime dokundu yaz
seni eylülüme anlattım peşin peşin
rüyalarımı tanıştırdım sıcacık parmaklarınla
ham ölüşleri unuttum ayrılığında
ayrılığında bir hayat sürdüm
sobasında gözlerin kışlarının