Kağan İşçen Şiirleri - Şair Kağan İşçen

kağıt gemi yalancılığı koyu gri değer ömrüme yakışık almaz
yılışık tembel müsadesiz akşam uykularına tenezzüllü koparışın isteklerimi
yorumlarımı dallarına asıyorum çıplak ağaç görünüşünün kan işemekli
merhum artık özlemlerim merhum maktul malum gözlerinin alacakaranlık anlamı
dünyayı alsam avuçlarıma tüm evren olursun dışımda
sen dışımdaki kör edici aydınlık

tutunma sesime duyma yüreğimi
ellerim sönmüşlüğümün bacaları
olumsuz kucaklaşmalar soyunmuş hayat kadını
irin sızıyor caddelerden
tabutumda yalnızlık şiirleri
bir sabah duymasız bul beni

Kentler Beni Unuttu Demek Uykudasın

ay ışığı akıyor gözlerimden
hüznüm geceye saklı
hangi sabahı hazırladın umutlarıma
ve güneş nasıl olur da yakışır birgün gözlerime

Kervankıran Peşinde

kaçış yok
ölüm bile bu andan sonra
kendimize gelişimiz olacak bilesin
ben böyle şiirlere tutsak bananesiz

kar sessizliğine düşmüş serçe anısıyla
gülüşünün ortasında ölmeye geldim
bir yüzyıldı belki
belki birgün
bir an belki
kesin geldim...

anamın içirdiği pekmezle suladım toprağı
dağları örtün üstüme kar sessizliğini
kefen istemez vatan toprağı sarsın her yanımı

yaz güneşi yola yansımış
çocuklar vaha sanmış kavşak havuzunu
dolmuş yolcuları mütebessim gözleri onlarda
cebimdeki bozuklukları uzattığım dilenci yarı ölü
şehir boşalmış kalanlar sanki bölüşüyor gibi caddeleri

arkadaşlarımlayım
yaprağı kımıldamıyor sensizliğimin
kahve çekirdeği gözlerin
yarasını kaşıyor imalarına üşüşmelerimin
karlı bir ormana benzeyen sesinin
soluğunun buharından kaçıp

ılık bir griydi seni kaybetmişliğim
yitikliğin acılı bir sır kalbimde kama çıkmayı unutmuş
hedefi hep şaşırdım uzak ağaçlara koşmak gibi
hiç yürünmemiş yollar gibi hıncahınç öfkeliyim
nerde ayak sesi senli ağlayışım sensizlikte
temel sorunum buydu hızına yetişememek

kısık ateşli orkestrasıydın sözde kuzgun
eflatun korkağı mevsimlenişlerin
riya ağaçlar akşama mutlaka ölü
ve öpüşmeyi bildirilerime yazdım kumrusal
doğruların önünde sadece zafer doğurgan
hülya saçlar mutlaka zamana köle...