Kağan İşçen Şiirleri - Şair Kağan İşçen

şiir ateşiydi ruhumda ağustos
istanbul sıkıcı olgunlaşmamış daha
hayatın atar damarını dişliyorum
unutmak mıydı ki acaba bu kepazeliği?
beklemeni istemiyorum gün ışığını
beni dinleme çek git...

göl yüzlüm
biraz kıpırda
tutunacak ince bir dal bulayım umarsız dalgalarında
ömür hançeri dalamadan göğsümü
seni öpmek
eminim

sözüm yok kanılarına
yolum değişik dağınığım
anım anımı tutmaz artık
kararsızlığındaki gelincik
o ben değilim
sende birleşeceğim güne aşığım ben

kendimi tutamıyorum geceye sevdalı
farklı dünyalara yamalanmış sabaha karşı
uyanmak istemiyorum
ansızın hep çocuk
bir kendi ölümüne ağlamayan...

gün batarken ben sana ışıldarım
bak zaman nasıl geçti
paylaşmaktan kalmadı yüreğim sana
gri evlerin tütsülü şarkısı unuttu bizi
kestane saçlarını öyle yana yıkışın gibi
güneş sancısında batan günün

eski yağmurlar bitti
yemiş gözlerinden topladığım o serinlik
kıvırcık saçlarının bulutlanmış hüznü yok artık
eski yağmurlar bitti
akşamları huzur dolu çay saatleri

harfleri kuruttuk
sana yetmez çizgiler
belki mavi çok çok yemyeşil bir sarı
zaman durdu
saatler müzelik söylenti
aştığın çağlarınla beslendi insanlık

sahil boylu düşlerimiz vardı
zaman nedir bilmezdik
kent adamı olmadık hiç
kırsaldı hüzünlerimiz
özlemlerimiz pastoral
kendimize yabancı olan

bencilce kirlendim hülyasız
masum çığlıklara çok mu uzaktık
benzimdeki candan kiraz yaylalarında
avurtları çökük bir çocuk
uyandığım her kırılan dal gürültüsünde
hınzır bir yoksunluk didikler gururumu

ben:

mahallelerde çocuk oyunu
pencelere güneşi özleme fırsatı
gözağrımdır yağmura ağlamak