Kağan İşçen Şiirleri - Şair Kağan İşçen

her gün kendi içinde anlamlı
her gün ayrı bir rodrigo
temel bir salvo ömre
sessiz konçerto
yalnızlık ve sessizlik
sensizliğin eşliğinde hayat sahnesinde

sırma gölgesindeydim saçlarının
edanla konuştun yüreğime susuk
ben hiçbir haline yetişememiş kadar
mutsuz
bıraktığın ardına kuzgun
sana değil ardına

kimi düşündüğümü sesimde solan ışıklar bilir
sen bu kentin uçsuz bucaksız sandığın sokaklarında
karanlığa terk ederken tınısını son kalp atışımın
güneşe sığınma kaçamaklarımda en acı tonu bir kış göğünün
yaban çiçekleri kadar isimsiz ve güzel bu sevda
sen çocuğumdun gülüşüyle ölümlere kumdan kaleler kurduğum

kararmıştı dolmuşun camları
is dolu ilk akşam yağmurlarıyla
yıldızlar tedirgin çipillenişli
kirpiklerindeki umarsızlık gibi
bunca telaşın içinde
yalnızlığı bile unutuyorum

görevimi yükledim sırtıma
tüm vakitleri aştım da geldim
aman vermezce geldim
kirli ve sarışın çamurlu
hasta içerlemiş tipiye

gölge düşmedi içtiğimiz suya
yüreğimin sofasında düş rengi
geniş ve aydınlık gülüşünle
ucundan tutarken yalnızlığımın...

düşünceyle savrulmadan yolumuz

huzur veriyor üşümek
kesik kesik mayıs ortası rüzgarlarıyla
ruhum sana esir
sensizliğim hayata

özgürlük olmalı bu

son gibi git
gel ilk gibi

bir gibi ağla
gül on gibi

tarhların içinde uymadım ah'larına aslalarının
yabancıyım kusura bakma küflü bırakışlara
ağustos sonu akşamlarının fırından yeni çıkmış
tazecik sımsıcak ekmeği gibi olmalı her terkediş
beni bırakıp yanımda durma olma böyle
aylasını yitirmiş bir gezegen gibi

Vefalı

somurtkan gece...
temmuz bitiyor ama
gece bizimle...