Kağan İşçen Şiirleri - Şair Kağan İşçen

büyümeden ölürdüm
saçların güneşli park sabahıyken
kendiliğinden önümde bulurdu açık denizler
yitikliğiyle olgun bir sevdaya konu olmak şansını
istanbul herşeyi herkesi unutmuş gibi dururdu
koynunda bakışlarımızın

dudaklarımda cadde artığı
bırakmışım genç ütopyaları
gri sarnıcında birikmişim yüreğinin
karman çorman albümdür yaşanmamışça yaşanmış aşklar isteksiz kapısında evinin

yağmurlu şiirimle yıka yüzünü
sabahsız sabahlarda seni senle sende özlerim
bilme beni sev ve anla
kanatsız kuşlar gibi
ben benleyim anlamsızlığımla

şarabımın rengi sokağın
başdöndürücü afiş olur asılırsın gözlerime
yasemenlere kırgın sabahlara benzer tatlı susuşun
kanıyorum anla

sana baktıkça çoğalıyorum bölünüyor tutkularımın iklimi

siluetin kayar yılların uzağından
bak en çocuklaşmalı şarkımız ceplerimde
hangi boşluğu bıraktıysan ömür tutanaklarıma
yanılmış temmuzların artığıyım böyle cayır cayır
istemem sensiz hiçbir mevsimin şefkatini
siluetin yıldız uzaklığı zamanlı ama bu şarkı bu ah...

hiçbir bahar bu kadar dokunmamıştır
ellerinin üşüdüğü yerde kalan gözlerime
sen üşürsün ben kalır mıyım ki orda
kalırım
kalbim hiçbir nehir yatağına sığmaz
ve sen yinelemelerle hâlâ

an beni
darıldım unutkanlığına

siluetin kayar yılların uzağından
bak en çocuklaşmalı şarkımız ceplerimde
hangi boşluğu bıraktıysan ömür tutanaklarıma
yanılmış temmuzların artığıyım böyle cayır cayır
istemem sensiz hiçbir mevsimin şefkatini
siluetin yıldız uzaklığı zamanlı ama bu şarkı bu ah...

alnındaki yara izinde kaldı parmaklarım
çizik tenine bir mevsim masalı yap sıcaklığımı
al beni mutlu sonlarına
alnındaki yara izinde vuracak kıyıya tüm pusulasızlıklarım
kederliyim
milyon kere tasalı

çok yazdım alnımın akına akışını
arabesk sokaklarımızın
şehirlerimizin içimden geçişini
dertli dumanıyla sokakların
ilk serin karanlıkların
alın yazım