Kağan İşçen Şiirleri - Şair Kağan İşçen

göğermiş soğan gibi
gelir konarsın gönül soframa
yeşil bir çocuk olur
bu bahçe
bu çağrışlar
umudun karasabanına sürmektir kendini

nereye yönelsem aynı yönsüzlük
hikayemizi birbirimize anlatıp gülmek gibi
en büyük hediye birbirimize
gitmelerimiz o yönsüzlük yönelmesiz
bağışlayamam kendimi kendim için
ancak senin yönsüzlüğün unutturabilir kendimin kendime ettiğimi

akşam da arkadaş olmuş sana yavrucum
sen de büyümüşsün başımıza hüzün kesilmişsin
nice yıllara diyecek yarın sabah sana
yol yaprakları çiy kırıntılı
sen akşamdan kalma
doğma sıkıntılı doğurma sancılı

sarhoooş olduuuum
duy beniiii
ey yağmurla gökyüzünün seviştiği
mavi yatağı düşlerimin
dağ başında kör sağır dilsiz biçare kalır mı
şu sevdalı rüzgarlar

sözcüklerime gündeş olmadan taşındın
kendi içindeki kendinden başkasına
seslerimiz ayrı semtlerin sessizliği
şimdi ne desen kır kokusundan ayrı
şimdi ne desem polen tozu bulutu
sen kendinle ben seninle sarhoşum

sıkıntısı ilerleyen günlere sızacak şarkı
dilimdeki kekre toylaşmanın ardındaki kan
kayaları un ufak beynimde tüm doğrularımın
uçuruma tutulan aynaya adressiz kandığım
ezgi
çizgi

son şarkımızı dinleyip ağlayalım ayrılık demi
çıkıp gelmişim yedi iklim bağ bahçe sana
ellerin anlamındır ben batan küskün gemi
gözyaşlarını sun ellerinle içeyim kana kana

ıslanayım tepeden tırnağa nefesinle saygın

bana bakma
kıyamam gözlerine
bakmana bana bile
bırak yıpranmasın bakışların
ben sende kendime bakıyorum zaten kuşkulu
gecenin örtüsüne baktığın sessizliğin umuduna gülüştüğün gibi

başıboşluğumda kaçmak isteği sıkıntısı
bir şeyler yanlış gidiyordu manzaram bozuk
sigaraya başlamayı düşündüm kaç kere
ne mutluluk altın tepsideydi ne mutsuzluk umurumda
gözyaşlarımla hafifleyemedim hayır yoktu denizlerden
sözcük azığım bitmişti

içimdeki bulut tarihsiz sislenir
ölüm de ıskalanır eskir bütün belirsizlik
hiç görmediğim başka bir istanbul olurdun
bahtı açılınca aniden bütün dalgınlıkların
yaprakların arasına sığmayan gün ışığını
kıskanırdın...