Kağan İşçen Şiirleri - Şair Kağan İşçen

beyazdık
sokağın akan hayat korosuydum kapında
eylüle güvenmezdim hiç
güvenmiyorum hala
saçların dilek ağacımdı
her teline gözlerimi yumup

Devrimci Düz Ve Açık


yeryüzüne küsmedik kaşları bitişik sevgilim
gökyüzünden kendimize umutlar yarattık
ilişkilerimizde düz açık devrimci ağladık ağlaştık

Dev Çocuk

toz kondurmadan erkekliğe
militanca saydım bulutları

hiçbir şarkıya benzemeyecek sesimiz
göğü çağırırken acılarımıza
toptan yalnızız ya
denizler aşmak için başlangıç olacak
bitişimiz...
şimdi ayak bastığımız karaya

parasızlığım
çocukluğumda oynadığım çamura
çivi saplama oyunundaki çizgilerdin
en sevmediğim pazar günleri
ayaklarımı vurduğum yollar boyu düşüncelerimdin
yanıtlayamadığım adres tarifleri gibi tuhaf buruk

çok yoksuldum çocuk yoksuldum
yoksulluk çoğunlukla vakur olgun
çocuk kalarak yoğun sularda
boğuldum...

annem hamur ve salça kokulu

sırtıma saplandı içerim
içerimde huyu suyu bilinmez
ayran gönüllü bir deli konuşkanlık
susmanı isterim beni dinlemeni
sokak satıcılarını kaldırım sohbetlerini
keşmekeşliğini limon ağaçlarının

yağmur yıkar yeryüzünü
savaşlardan artakalan buruk kurtulma sevincidir
sevmenin özlenen kabusu
yağmur yeryüzünü
beni aşk
seni ben anlarım ancak

yaralandım son kez
oldum tek yaralı
yaralandım sana

karalıyım milyon tez
soldum pek karalı

haberliydim tortusundan kimsesizliğinin
ben tek ihanetimi bile senin için yaşadım
yalnızlığım affetmedi beni hiç
senin için bir tek yalnızlığıma ihanet ettim
sürek avında ahmak ıslatanlar peşimsıra
sırtımdan vuruldum yıldırımlarca kuzgunlu