Kağan İşçen Şiirleri - Şair Kağan İşçen

aksin soğuk sularda
göçmek istiyorum
gitmek değil

o hep imrenek izlediğim
sokağın ortasında

sazlıklara benzer saklanışın
öyle batak her yanıma iğneler batar gibi
ölmekten korktuğum için uyuyamam
kapıyı açışına taparım senden öte
tanrılar kıskanır sana boyun eğişimi
sensiz dünyasız bir ülkeyim

dışarıda çocuk sesleri tükenmeden gel
kurul balkonuma bir demet çiçek gibi
en sevdiğim işçi türküleriyle ünleyeyim güzelliğini
aydınlık hülyalı toprak kokulu saçlarının...

sonum sensizse sesimde adın olmayacaksa

ağırdan alıyorum çoktandır
yokuş yukarı koşuşan çocuklar gibi
bağıra çağıra telaşlı
kim yakalarsa yakalasın
kumdan çok çölden öteyim
okyanustan derin

sanırım bitti derken dört gözle beklediğim
adımların sokak lambalarını tanıyıverdi birdenbire
akşamları ansızınlaşırdım gölgelere nasıl olursa
imla bilmezdim çalakalem üşürdüm kokunla
ahhh…geçmişe giderek ağlamak utkusu evet utku bu…
utkunun yaşanmasının anlamlılığının adı

üzülmeme göğünde kal
uçurtma boylum
kuyruğunda mektubum
gönül çıkrığım...
ağlama...
yaşadıkça şiirler yazacağım

aşsam kül edilmiş bir ömrü
sen kalırdın ağlarına takılmış
düşüncelerimin tren yolu bitmezliğinde
her benim hiç senin bu hep böyle mi devam edecek
üzüntüm bana yetiyor sen dahilinde
bir de sensizlik yıktı önüme yaşamayı

dört bucağını aştım
yedi katını terkedilmişliğin
beni terkedecek kimse kalmadı
öykümle sırtsırta vererek
kaldım kendimden artakalanla

ben bir yanmak beğensem
ormanım olursun içinden çıkamadığım
ben bir günü doya doya yaşasam
ömrüm olursun sonunu getiremediğim
gözlerinin rengine arkadaş bir hüzündüm
arayışlarıma ipotek koydum varlığınla

bir tangoyu taşırdım dudaklarımda
sana sandığım

sen sandığıma
akşamları yoksul balkonumdan bakınca
karanlıkta kaybolmazdı ya ağaçlar