Kağan İşçen Şiirleri - Şair Kağan İşçen

solsun istedin soluğu yastığımın
çarşafımda kahverengi bakan pardesün yok
en küçüğünden en büyüğüne korkularını
yükleyince yalnızlığımın sırtına
kendine samimiyetinden kuşkulu
bir köy ıssızlığı çöreklenir koynuma

Mavisiz gürültülerle yoruldu aklımdaki kuş
Beyaz iklimleri yok oldu rüzgarlarımın
İlkyaz bekleyen çocuklarım terk edildi
Kirli denizlere eli mahkum ufuklarla
Oyaladığım yalnızlığımı
Korkularına adadım

yolları satır bildim
menziller yetmedi seni anlatmaya
göç zamanlı şiirlerde kaldı aklım
ayrılık denen çizgiden ötede
kendim...

kara haber göğüme salındı gidişinle bulut rengi
ölümün acele işe şeytan karışması yüz yıl sonra da olsa
değemediğim sıcaklığınla üşüyorum şimdi

sayılı günlerimizle gelir o derinlik
anlamında sakladığı gizle birlikte büsbütün
bir ömür kadar uzak kaldığımız o ansızlık...

soğuk iklimlerden koşup geldiğimiz
o deniz mavisiyle zengin vahşi soluksuzluk

kitaplardan çaldım kendimi
seni bulmaya zamanım olmadan
buldum kendimi...

karşı karşıya geldik en sonunda
her şey bitmişti...

gökyüzü pencerem olsa
tüm boyutlarıyla uzay
sığar mı güzelliğin?
düşlerim ulaşmaz uçsuz bucaksızlığına
hangi gökkuşağındasın
peşinsıra koştukça yetişemediğim

canım baharı
bilmem yıldan yıl kahır
karışığım ben

kar yüklü geçmişe döner tüm gelecek
bugünden terk ettin yarınımın
kızarık bulutlara aldanma şansını
montumun ceplerinde üşürken şiirlerim
her nefes son nefesse
budur adı her şeyin

bir şiir yazılır
ölüm kısırdöngüden kurtulur
hatırla beni desem anlamazsın
şiir ölümü kısır döngüden kurtarır
her dize boğazımda düğümlenir
ama sen beni gene anlamazsın