Kağan İşçen Şiirleri - Şair Kağan İşçen

yaşar dargınlığın
büyür yüreğinde sayrılı o tortu
kavuşamaması kırlangıç fırtınalarının
ateşli hastalıklı akşamlarla
aşklarsa nedensiz başlar
gerekçeli ve ela intiharlarla biter

beceriksiz hançerdi ya ellerin
gözlerin yaralamayı daha yeni yeni öğrenirdi
ellerinden tutsam yüreğim kanardı
incinmeyi ezberlerdik öpüşürken
öğrenci harçlığımızdı gece
harcadıkça çoğalan

yakmam ilkyazsız cümlelerimi eklendim sana
yıldızsız akşamlarımda sahilde unuttum beni
dönüşsüz mavilikteyim gelişli siyahını ver bana
unuttuğun eskilerde bir bensizlik çok yeni

sahilde unuttum beni denize rağmen

anlamadığım bir bakışın vardı
ağzının kenarında gül kaprisleri
karanfil özlemli tutkulara sevkederek yüreğimi
yaraladın beni sen
nisanlı gelişlerime kapıların kapalı
oturaklı terkedişlerle yıktın beni

biçimsiz ırmaktır yakınlığımız yalnızlığa
sırtımızı bir ufka yasladık
tanımadık başka dulda duvar
bulanık dalgaların yolunu kesen kaya olduk gün geldi
gün geldi koştuk tasalı bir güzelliğin peşinden
mükemmel bir şüpheyle

tüm dağlarına sustum
hüznüm tek
sek yalnızlığınla muhatap
ve dünyalardan kopuk
kendime ayrı bir şehir kurdum
kusursuz bir ayrılığa da geç...

kent huysuzlaşır
otobüsün camlarında hasta yüzlerin güçsüz buğuları
evler bencil
alt balkonlar hala güne hevesli
bütün uzaklıklar payıma düşen...

1.

bulvar ağaçlarını izliyorum dolmuşta
bahar geliyor anladım
bu bahar
başta bulvar ağaçlarına düşkün yüreğim olmak üzere

Bir sokak yalnizligima bakti
Ici kipir kipirdi
Onun oglenini cok sevmistim
Ayrilmak cok zordu
Bana seslerini verdi
Tam ortasindan yurudum...

geç gelen özgürlüğe çalar sakinliğim
sokaklı kış akşamlı bir konçertoya ezik
kıyafeti soluk renkli bir korkaktım bence
kaldırımlar boyu unuttuğum ezgiyi anımsamaklı
yaza doğru aşık olmayı deneyen safça taşralı
ve polenleri içine çekmekle bahara askıntı