Kağan İşçen Şiirleri - Şair Kağan İşçen

beni affetme kırmızıdır ayrılık kan gibi su
içemezsin bir türlü toprağını sevmeyen ağaçtır kimliksiz
ölümcül komedidir günlük hayat
siz o akışta oyuncu
bense seyirciyim olanlara zamanım yok
aşık olmuşum bir bilinmeyene hesapsız dağınık pürtelaş

soluk soluğayız yalansız
sen kaba kalabalığınla
bense incecik yapayalnız
ayrılığımızın tonuyla

çipil gözlerimin sebebi

Ciğerimin Köşesi

siyah beyaz bir resimden ellerin kaldı
bir de donukluğu gülüş anının
kıpkırışık
o resimde sen o bir anlık donukluk

sırtımdaki karları küreyen bir baharım olamaz benim
bütün denklemleri bozar yalnızlığım
ve inatçı yankısı kaçmak isteklerimin
yakılmış hayatlar gibi başsız
'ortalama ölümler yetmez sana
sıradışı ölmek için yaşa' derdin

uçurtma salmasam düşlerimle göğe
sevmeyi nasıl bilirdim göklere suskun kalabalık
kabak kafalı bir çocuk büyür ve tanır acıyı
kafasında hala dikiş izleri
tren yollarına bakıp ağlar mı hala kumrular anneee
benden bana kalan kendi kırıntılarım çocukluğumdan

kirli çıkınıyım kendi çocukluğumun
satır aralarına sıkışmış kapalı havalarına
bütün bir ömür demeye dilim varmıyor...

yanında bir boşluk bırak desem
en önemli sorunun

penceremizde yoksul güvercinler
benzersiz öpüşürlerdi
zeytinimiz küflüydü
tarhanaya son kez daldırırken
paslanmış kaşığı sapına kadar
uykularımda öylesine zor uyanıyorum

zaman aldı nefesimi orta yerine buyur etti
ne çiğ ve ne ham
ne de deminde sözcüklerimdeki perde...

hayata yeni bir böcek gibi habersiz
yolları bitişsiz saydım

I.

şiir yazacak kadar büyümemiştim
sarı yapraklarıyla hüzün kaplı defterimde
annem uykuya çağırırdı düşlerimi
ama sen uyutmazdın son göçüydün baharımın

kişisel kırmızılarım vardı kusursuz
kış gelirdi ya çocuk olurdum
sırtımdaki yeşil parkaya sığmazdı ellerim
kişisel kırmızılarım kusursuz ilk gençliğimde
gizli ve utangaç dinlediğim şarkının yansımasıydı
ergen isteklerime şubat tatili bulutlu