Kağan İşçen Şiirleri - Şair Kağan İşçen

hala akışı kınında durmayan gecen sıkboğaz defterimde kalemimde
savaştığım ötekileşmemle dar edersin bana sayfaları sığmazsın kelimelere
düşünme beni ama düşün seni nasıl sevdiğimi hal olunamadığını bir türlü
anma aklımı yitirdiğimi ama an akılsızlığımı kandığımı bana kuşları gösterişine
bakamadığım baharları sen göstermiştin sanmıştın oysa bu da değilmiş hayatın başlangıcı
ben sana değil anladım ki kanmışım yeryüzüne doğmaya uzun uzun ağlamaklı çelişkili

bu son susuşum ince yollu
kırmadan belini ilk ilkyazımızın

ömür şarkılarımdın
yollarını gözlediğim
ağaç yaygaralarıyla sabah sarhoşu

avare serinliğimle geliyorum doğallığına
yalnız kumrular kadar pencerelere mahçup
boynumu büküp dallları kırık bir papatyaya
suya düşmüş kelebek kanadından daha buruk
jelatin kaplı çocuk sevinçlerden taşarak...

bana ve kendine rağmen korkma
ölmek tek sigortasıdır aşk salının
hiçbir deniz batıramaz seni
koyu hülyalı bir üşüme seansıyla

seni bilirim

ay kaçkını akşamlar tüllenir
tükenirken gövdesi ümidin goncasının
yüreğin kendine hayrı yok
üstümüzde ara mevsimlerin konar göçerliği
azığımdır yarama bastığım son bakışın
bir dal parçası bulmasam gurbet mahpusunda

sende bulduğum ışık
yanağına dokunan güneşin güzel yanıydı
en güzel ikindisi yorgunluğumun
gidebileceğim başka bir yer yokken
ölümün kendi yağında kavrulmasından başka

hoşça kal ediyor susuzluk
yıkanıyorum güneşinde sırılsıklam
uçup giderken son neferi suskunluğumuzun
soluğundan öpüyorum kargaşalı bir zamanda
yalnızca doğru ve erken ölmek için
ne kendime ne sana hissettirmeden…

şarkılarımdaki çocuğun dumanlı sokağında
bir sensin rüzgarı dinmeyen uğultu
gözlerinin seni yanılttığını anladığında
renklerim olmayacak göğündeki düş avuntunda
uçurtmalarını paylaşmadın benimle
bu son kışın...

ilk akşam karanlığının
ilk karartısını ben gördüm
evlere girme saatinde
gündüzden kalma son sesi ben duydum
ilk defa ben değilim ortada kalan
herkes ortada kaldı

Son Dilek

tutup soluksuz bıraktın haksız hazanlarımı
hayallerim kırılırsa aynalara bakma
göremezsin kendi baharını
dalgalar kıyıya vuramaz artık