Kağan İşçen Şiirleri - Şair Kağan İşçen

oturduğun yer boşlukta
güz türküleriyle dağlanır
bir tek soylu yalnızlıkta
kar gibi sessiz ağlanır...

kimseler yoktu çoşkulu suskuda

ramak kaldı
tadına varacağım o sabah ışığına varmaya
sen bunu gecenin davetsiz misafirliği sanacaksın
bakışlarımın kıskacında
başında kavak yelleri esecek
ağlayacaksın

Rastlantı

maviler kirlenmiş
mavi bir kirlilik ihanet
iklimler kaçak
sonbahar son

seni yazmaya göreyim
huysuz harflerim
gözlerinin çağla tatlısı sesinde
hatmettim yaşamayı
kına sadeliği güzelim
bil ki tek yüküm gökkuşağı edalı uzaklığına

puslu yaralarıma dokunamadın ya
uğultulu bir sis sinsice eskitir yüzümü
sen bana bakarak kirlettin kendini
aynada benim öğrendiğimi
unuttun sen gerçekte

Pembe Gözyaşlarımın Çocuk Ruhu

her güne yeniden anlatırım
sabahsızlık yoksul uğultusudur sensizliğin
yeni bir söylemim yok
tüm ifadesizliğimdir aşkı zamanla ciltlemek

hayali yollar çizerken
dolmuş müziğinin en arka koltuğunda
bütün ipler boşanıyor ellerimden
bozuk para cebime bile sığmıyor
herşeyin bitmişliği
pembe ışıklı geniş yataklı odalarda

sen...
dumansız
ocaksız köyün son ağıdı
ömür törpüm
kırsal donukluğusun
yatsı yalnızlıklarımın

kısraklar yorgunu kalbimde

yorgun tadıyla ömrüm sana kurar her gün saatini

peşinsıra döner dünya

nasıl dinlendiğimi unuttum çiziksiz öyle rahat
ağaçlar kararmadan mutlu olmak kadar zordur
baştanbaşa kalbimi aşan bir yanı var kuşların
yapraklar testidir suya yağmur eskimez yabancı
hayatımın peyzajı bulamamak sıkıntısı kırlangıç uyuyuşunu
denizler lir kadar aydınlık medcezire emanet eder kalplerini