Kağan İşçen Şiirleri - Şair Kağan İşçen

ıhlamur duyarlığı sancısı yaslandığın
bu ölüme ne özgürlük ömre esaret tün
esrarlıdır dut ağacının altındaki yağmurumuz
konuşmamız yaprakları siyaha yakınlaştırdı
üstünü kalın giymişsin mahalle kalabalık
mahalle bizim değil acılarını paylaşırız ancak

şimdi çıkıp gelsen bir daha
bu gelen kirli bu olanaksızlığımız
gittikçe eksildin eksiksiz
çoğalır bir daha imkansızlığımız

çıkıp gelsen bir daha şimdi

Çık Mat Yeşilliğinden Gözlerinin

muson ormanlarıyla karıştırdım
sağ salim ayaklanışını tüm acılarımın
dünyanın neresinde olursan ol sen… sen
benim fırtına ayaklı keşfimsin özgürlüğü

beni affetme kırmızıdır ayrılık kan gibi su
içemezsin bir türlü toprağını sevmeyen ağaçtır kimliksiz
ölümcül komedidir günlük hayat
siz o akışta oyuncu
bense seyirciyim olanlara zamanım yok
aşık olmuşum bir bilinmeyene hesapsız dağınık pürtelaş

soluk soluğayız yalansız
sen kaba kalabalığınla
bense incecik yapayalnız
ayrılığımızın tonuyla

çipil gözlerimin sebebi

Ciğerimin Köşesi

siyah beyaz bir resimden ellerin kaldı
bir de donukluğu gülüş anının
kıpkırışık
o resimde sen o bir anlık donukluk

sırtımdaki karları küreyen bir baharım olamaz benim
bütün denklemleri bozar yalnızlığım
ve inatçı yankısı kaçmak isteklerimin
yakılmış hayatlar gibi başsız
'ortalama ölümler yetmez sana
sıradışı ölmek için yaşa' derdin

uçurtma salmasam düşlerimle göğe
sevmeyi nasıl bilirdim göklere suskun kalabalık
kabak kafalı bir çocuk büyür ve tanır acıyı
kafasında hala dikiş izleri
tren yollarına bakıp ağlar mı hala kumrular anneee
benden bana kalan kendi kırıntılarım çocukluğumdan

kirli çıkınıyım kendi çocukluğumun
satır aralarına sıkışmış kapalı havalarına
bütün bir ömür demeye dilim varmıyor...

yanında bir boşluk bırak desem
en önemli sorunun

penceremizde yoksul güvercinler
benzersiz öpüşürlerdi
zeytinimiz küflüydü
tarhanaya son kez daldırırken
paslanmış kaşığı sapına kadar
uykularımda öylesine zor uyanıyorum