Kağan İşçen Şiirleri - Şair Kağan İşçen

yan bakışlı yeni apartman
karşımda sen
daha karşıda o
ev yeni boya kokulu
etrafımız kirli bulvarlı
şiir bozulmasın diye

ağaçları saymakla bitmez yol
yağmurun dinlemediği gibi baharı
mutsuzluğa bahane gerek
sana rağmen ve senin kadar

sensiz gittim sensizliğe

gül dalı öyle masum değildi
sen olmayınca parmaklarımın ucunda
iç baharlı bir gelecekteydi beklentilerim
ağlamaklı
anlamazlığa vuruldukça gönül cefası
ve kısık sesli bir özlemdi aynı ezgiye takılmak

Gecelendi sokak
Toprak yolun tozu dindi
Dalgın gölgeler köşelerde
Evler birbirine dargın
Küskün ışıklar kıpırdıyor uzaklarda
özlemler bir kez daha yorgun...

kalbimin ırmaklarında köprü sen çocukluğuma
ay çiçeği açarsın mazi çölünde uzak türkü kokuşlu
mektupsuz ölmek gibi ufka bakmadan özlemek seni

git
ekim yağmurları griden koyu
git
gelme sakın
gelme bensizliğe
yitirdiğin uçuk bendim

kanadı kırık kuşlar barınır kalbimde
seni anlatır kentin daracık çocuksu sokakları
evlerde sandıklarda kitli yakıp yıktıkların
rezil kepaze bir tadı var
mecburi yorgunlukların

sular yorgun dudağımda
sessiz odaları özlüyorum

erken ayrılıklara uzak
bir pencerem olmalı hemen

meraklarımı yendim
daha bir alıştım ayrılığımın
çerden çöpten arınmış kış özlemlerine
sesimiz çocuklaşmasıydı
kentlerin haksızlığa uğramasının
ağlaşmasıydı kentlerin sesimizi

büyük ve çıkarsız uzaklıklar biler aşkı
sonra keskin kılıcı yüreğimin donuk bakışların
ama zamanı yenmişliğimle
savurganlığın doğurduğu unutmalarda olmayacağım
hiç
ayrılık anlarında gerçekten öldüm