Kağan İşçen Şiirleri - Şair Kağan İşçen

balkon demirlerine birikmiş
yağmur damlalarını sayardık
mutluluk ve huzur o an için
senin oğlun benim kızım olurdu
alelacele çay demlerdim çipil gülüşlerine
öpüşürdük karşılıklı çay içerken

keman sesli mevsimlerle ağırladım
saçlarının en süzgün hallerini günahsız
sitemsiz deniz akşamları kadar laciverttim
gör diye bir böceğin bile hakkını vermeden
uyumadığımı sevdana...

karmaşık satırlarımda çamuru sokağın
sana bakınca berraklaşacak sesim
oku şiirimi duyacaksın beni
yankısı yüreğimin sözcüklerde
çağıracak seni türkülü kavuşmaklara
gayrı unutmazsın da dağların

...unutulmuş bir bahçeyle kış konuştu...

bahçe:"bir sen anımsadın beni"...
kış:"ben ayırdetmemeyi unutmam sadece..."
bahçe:"ben yapraklarımı yapraklarım da beni unuttu oysa"
kış:"üşütmekte üstüme yoktur ayırdetmeden hiçbir ayrılığı"

saçlarının ağlarında koyuydu tan
anka kuşumsa yaralı
sen gündüz düşlerimin masalcısı
benimle olmayan her yerin
bende olmayan her şeyindin
nereye yürüyeceğimi biliyordum yine de

sabah camları çimlenmiş
gam sesiyle de umudu kanatlı
ilk göz açışında bile meçhul yolcu...

kapıların ardına ölümüne meraklı
kaygıları puslu bir denize doğru

bulutların sunusuydu
çiçek tarhlarının üzerine
saçların dolansın diye anılarıma
terli alnından yeryüzüne
nokta nokta
bu noktasizlıkta...

üzerimde yağmurlu dağ ağırlığı
akşamın dili uymuyor üzerime
sensizliğe alışırım diye korkuyorum
şarkı söylemekten
gözlerimin canevinde saklıyorum gülüşünü
ve bil ki deniz kızı saçlım

ara rengiydim bütünselliğinin
o yoksa ruhun mu? ...
ara rengiydim ara

siyahın olmadığım için uykusuzum
beyazın olmadığım için sabahsız

tüm ufuklara seni anlattım
bulut düşler ertesi
ötesiydin oysa
gözlerime sığmayan göğün
yüreğim seni tanrıçam bildi
başka sonsuzluk bilmem