Kağan İşçen Şiirleri - Şair Kağan İşçen

sokağa çıkınca daha iyi anlıyorum
adımlarla çizilir bir hayatın anlamı
ara sokaklardaki telaşla başlar dağdağa
en ufak çıtırtının bir yeri vardır
düşlerimizde
hayatta olduğu kadar olmasa da...

nedenlerimi uyuttum
seni unutacaktım
bütün sonuçlarımda karşıma çıktın
nedenlerim beni terketti
sonuçlarım nedenlerimi
bense seni terkedemedim

aramızdaki sır yakışır en çok yanlış iklimlere
göçmen kuşların sesiyle taşıdım seni hep bir yerden bir yere
kiralık cevaplarla yitirdik birbirimizi başka diyarlarda
sorusuzluksa ev sahibi ölümün ölüm de bambaşka
ölümün ev sahibidir sorusuzluk
ille de akşam akşam

bu ne demdir
akşamcı yıldızlara hazır
içimden geçirdiğim o şarkı
ışıkların derdinde
ve ben göz kırptığım bu son acıyla
yürüyorum yabancı bir kaldırımda...

sıradan bir eskimek değildi
apartmanların kente tepeden bakmaları
aklımda yorgun çekirdek gözlerinin yumuşaklığı
hayatı üzerime yorgan yapıyorum
kuru sıkı ölmek yakışmaz hiçbir şaire

kedere benzer kırıklar olur da içimde
yağmura saklandığımız o deniz kıyısında
köpüklü sular taşar gözlerimden
özlemiyle tutuştuğumuz
yaprakları yastığımıza bulaşmış ikindide...

ne ömrüm şikayetçi senin senleşmenden
ne ben sitemkarım
evim adresim yok
yanım yörem
saçlarına içtenlikle bağlıyım
budur tek bakmaya devam etmek kararım

sonunda itiraf ediyorum
kitaplarda adın geçmiyor
siktir çektim
boğucu burgaçlarına alaca karanlığımın
kıskıvrak yakalandığım karabasanlarına gidişinin
liman sahil kent kaybolurken anımsayışların yoğun sisinde

sağdık ölümleri korkularımızdan
artık alnımız ak
bulutlardan geçtik
ilkyaz yağmurları bile avutmaz gönlümüzü
sırtımız pek
son hazanlarımızı yaşar gibi kuşandık hüzünlerimizi

romansı bitik cılız delikanlı
sabaha kaldırımları hazır
öyküsünden kurtulmaya gelince
resimlere gömülü sırtı yamalı
çiçeği canını yakmaya hazır
sosyalist mektubunda cigara külü