Kağan İşçen Şiirleri - Şair Kağan İşçen

yağmur ara nağmesiydi gökyüzünün
ayaklarımdan göğsüme kadar donuyordum
sokağın orta yerinde iki yoksul çocuk
biri bendim diğeri ayakları çıplaklığım

sisli sabaha telaşlı terli bakıyordum

sararır sancısı sayıklamalarımın
saman alevi gibi yanıp tutuşup uçuşurken heceler
kırmızı açılırken ufukta kapanan siyahına soğuğun
adını anımsatan ne varsa kalır dilimin ucunda
uykularımın arasına ayraç olur adın...

kurşun kalemli kaşların
ama silinmiyor çizgileri
gözlerinin üstünde iki hayat
tutuyor ellerimden
gitme
düşmek istemiyorum

dünya savaşı sanki gidişin
zaman hüzün yılları her anıyla

şarkımızın haziran kısmını da al yanına
yeryüzü dikenli bir hasır
sensiz atacağım her adım
bir evim yok
başımı sokacağım herhangi bir aydınlık
gözlerini almasan da olurdu gözlerimden

uzaktaki susku yaşlanmaz bir türlü
bir pazartesi gündüzüne benzeyişinle
yitiyor okul zamanlarına açılan ne varsa
ve senfonik bir uğultusu olacak birgün
ilkyaz sevişmelerini birlikte özleyişimizin
bana bir yol türküsü eyledin yaşamı

gidişinle tanıdım korkuyu
ölümle aynı kaderi paylaşıyor
dudaklarım
sen yoksan ölümde yok
ben de yokum bu yok oluşta

savrulur yaz
özlemler yangını tadın üzerimde
ormanlarım boğuk
bana bıraktığın bu son dal parçasıyla
gidişin sularında duruyorum ayakta
kentin son ışıkları yalarken yüzümü

ümidim olmasa taşır mıyım
kızgın nehirlerimi gözlerime
sen
nehirlerimin birleştiği deniz
sen
boğazımda düğümlenen siyah gelincik

parmağının ucundaki yarayla dokun yavrum
havalar böyle dokunaklı
çocukluk resimlerimize sığındığımız
parmağının ucundaki yarayla dokun göz pınarlarıma
durulsun telaşı can hıraş sana bakma anlarımın
öp hadi hüznümü