Kağan İşçen Şiirleri - Şair Kağan İşçen

sensiz bir vapur eskiziyim
dudağındaki o titrek ürperti
denizimdi kan deryası
tınısında damarlarımda akan ırmağımın

sessiz bir vapur eskiziyim

kaldırımlar arabesk pusulara namzet
bu mayıs
kültürlü hüzünlerime eş lodusuyla
ruhuma kuzgun
ben bütün evrene anlayışlı davrandım
dönünce gün yaza yalnız kalışımdan yana

son yıkımım olacaksın
buz gibi asfaltlarında adımlarım
ağaçlar ilk defa yağmura boyun eğmeyecekler (mi?)
ya da ben öyle sanacağım
anlayacaksın aşka ağzımı açmayacağımı

vapur üşümüş
inatçı martı bıkmaz
koşar peşinden

alışkanlıkları atma zorluğu hayatın sensiz mantığı
kuşların gökyüzünü unutmasıdır aç kalmak tenine
kapı önüne yığılmış kırlangıç ölümü yaz sabahlarında yokluk
dut ağaçlarının serinliğidir beklemeyi bilmek güvenli
kendinden emin olmak sırnaşmadan kapanmadan ayaklarına
ama kapılanmak belki uzun konuşmaların sonuçsuz ağrısına

son kokuyor oda dışarısı artık yok sanki
her şey kısa aramızdaki ara hariç
kalbin durması her zaman ani
yüz yıl sonra da olsa
tanıdık bir duvar dibinde...

çok şey istemem
isterse üşüyeyim
bendeyse elin...

Uzun Cadde Şovalyesi


günü hatalarıma kurban ettim
dalga kıranlar boyu kargaşa çıkardım
mahşeri bir kalabalıkta haykırdım yalnızlığımı

Vahşi

düşüncesizce geçtiğim sokağı geçtiğim gibi
meğer hep unutmuşum seni
başka adlar altında...

yüküm ağır şaheser gözlerinin uzunlamasına uzanışı o
düşsel yer edici bir yerlere iz bırakan bile bile
yaşamı istemek gibi dokunaklı öykülere gebe
tamam bu dediğim vakit sadece benim olmalısın şarkı sen
öptüğüm göl sakinliği içteniçe aşık dönüşsüz biz
deli eder bilmez miyim saatlere tutkun yaşamak üstelik böyle vakitsiz