Kağan İşçen Şiirleri - Şair Kağan İşçen

dalgınlığının kılcal damarlarıyla
kesildi temmuz öğleninin bilekleri
kollarından tutup bütün yaz düşlerini
sermek isterdim mahmur gözlerinin dibine...

koyu dokunaklı bakışlarınla sırtımda dünya

üşümekten ağlardık
sen dalları çıplak ağaçlara sarılırdın
ben senin o yokluğa sarılma samimiyetine
sen dumanlı akşam kokularına mecbur
yoksunluğumun çiçeği
tüm çizgilerimin üstünü çizdim

mevsim 'çamurlarında'
bir senin zinciri bozuk bisikletin
bir de benim yeşil tabanlılarımın zavallı bağcıkları
dolanır kalır
anımsayışlarımın ağlarına takılır
bitik

Mahalle Ayarlı


Yüreğim mahalleye ayarlı
Sesinin uğultusu saçlarımda
Şose kokusuyla yürümeye alışkın ayaklarımla

Yağmurlarım eskidi
Gözlerinle yeni bir taksim geç
Ömrüm yıldızsız bir kuraklıkta
Her sabah içimden geçirdiğim şarkı bitmeden
Yeni bir yola hazırla heveslerimi
Çocukların sayıklama vakti

gün geçer
anlık yitimlerde sarsılır gönencin tutkulu perçemi
ağaçlarda sallanır yapraklar her dem
çocuklukta
güneşli sabahlar yaşanır nedense
terkedilmiş diyarların loş kalabalığıdır sensizlik

gençliğimin hikayesi suyun akışı kendince
başardığım ayrılıklarda ödülüm sensizlik
sen yolların sonu kapanışı tüm kapıların
başımı kaldırıp şöyle bir göğe deyince
seyrine doyamadığım o mavi sessizlik
enginlerde turna çığrışı olduğumda yarın

yan bakışlı yeni apartman
karşımda sen
daha karşıda o
ev yeni boya kokulu
etrafımız kirli bulvarlı
şiir bozulmasın diye

ağaçları saymakla bitmez yol
yağmurun dinlemediği gibi baharı
mutsuzluğa bahane gerek
sana rağmen ve senin kadar

sensiz gittim sensizliğe

gül dalı öyle masum değildi
sen olmayınca parmaklarımın ucunda
iç baharlı bir gelecekteydi beklentilerim
ağlamaklı
anlamazlığa vuruldukça gönül cefası
ve kısık sesli bir özlemdi aynı ezgiye takılmak