Kağan İşçen Şiirleri - Şair Kağan İşçen

yansın yolum yaksın alevler düşlerimi
gazetenin yırtığındaki kayıp imlâ
yitik kayıtsız gölgesiz göçüşlerimi
anla...anla sendeyim sensiz hâlâ

sen diyardan diyara ölümsüz vazgeçilmezlik

doğru düzgün konuşamadım caddelerle bugün
ilk akşam telaşıyla akıyordu genç bir kız
kendi hayallerinden çok tozunda sokağın
bunu ilk ben anladım
soluk soluğa bir başlamaksız sonlanışı
bencilliğin kör sarhoşluğunda nahoş

büyük bir suskuyla içine kapanmıştı ağlamak
okyanuslu atlaslara bakmakla geçmişti o yaz
kent kent dolaşan sokak çocuklu bir çizgi filmde
bulmuştum en çok kendimi
o ilk ayrılık gözyaşlarımın üzerinden çok sular aktı
o ilk umutlarımın üzerinden çok bulutlar geçti

mağlup olmuş orduların sessizliği seninle şarkımız.bense kavuşmalara öykünen son savaşçı.namludan çıkan son kurşun gibi.bir daha hiç yükselmemek üzere çekiliyor denizlerim.
şarkıların bölünüşü bir daha hiç haykırmamak üzere susuşudur belki hırçınlığımın.seni içimde öldüremedim affet beni.
sensiz akşamların yırtıcı yıldızsızlığı artık koymuyor desem de inanır mısın ki aşkım.yıllara inat koyu hülyaların içinde çocuklar gibi koşturuyorum hala ve dün gibi gözyaşlarımın tuzu.samimiyeti,sıcaklığı. bana hiç bakmayan bakışlarında gördüğüm an başlamanın aslında sonsuz bitiş olduğunu; hayallerindeki rengarenk uçurtmasını kaybetmiş bir çocuk kadar girdaplı, gerçeklerden kaçıp izbelere saklanan ve anılarının yorgunluğuna yenik düşen bir seyyah kadar yitik olduğumu duydum üşümüşlüğümün o eşsiz dürüstlüğünden.
yağmuru sevmiyorum artık. çünkü sen hiç olmadın gökkuşağının aldatıcı anlamında.ve bulutlar ağlamadı bizim için hiç.

hayret içinde gece
karanlık ilk defa
böylesine bağrına basacak
alev uçlu bir hastalığı
gece...
bükemeyecek bileğini bekleyişimin

yağmura söyleme yalnız sana ağladığımı
kıskanmasın
ıslanmaktan korkmuyorum
sensizlikten utanıyorum
göz pınarlarımın denizidir seni özlemek
yağmur göz yaşlarımı yıkıyor

sırada aşk var ben kıldan ince kılıçtan keskin
yaşadığım ölümlere say bana zorunluluğunu
doyulmadı hiçbirşeye doyulmaz da aç gözlerini
herşeyin bir sonu var yok bizim acılarımızın
aynı yerde yakalanmaktır aşk ansızlığa
akıl kalkan yürekler hazırlıksız sınırsızlığa

solsun istedin soluğu yastığımın
çarşafımda kahverengi bakan pardesün yok
en küçüğünden en büyüğüne korkularını
yükleyince yalnızlığımın sırtına
kendine samimiyetinden kuşkulu
bir köy ıssızlığı çöreklenir koynuma

Mavisiz gürültülerle yoruldu aklımdaki kuş
Beyaz iklimleri yok oldu rüzgarlarımın
İlkyaz bekleyen çocuklarım terk edildi
Kirli denizlere eli mahkum ufuklarla
Oyaladığım yalnızlığımı
Korkularına adadım

yolları satır bildim
menziller yetmedi seni anlatmaya
göç zamanlı şiirlerde kaldı aklım
ayrılık denen çizgiden ötede
kendim...