Kağan İşçen Şiirleri - Şair Kağan İşçen

bulvarda mutsuzluktu bugünün adı
hava kokusuz
kitaplardan uzak kalmak gibi bir sıkıcılıkta
erken ve ani ölümlerle dolu unutkanlığım
şiir mi bu
yoksa sorusu mu senden uzaklığımın

ağlarım
toplar kuşlarını gökyüzü
b ir askıntıdır akşamın geceye dalışı
hüznüme
bir askıntı
zavallı

kenti bırakıyorum
dili hüzünsüz zamanlara
lirik bir yaz yalnızlığının
kum beji sıkıntısıyla bitti ömür
yaprakların tozu kalkmadan
son akşam kokusu ağustoslu...

sana ömrümü verdim
şiir yazasım yoktu...

manzara seyreder gibiyim
dalarken yanımdaki yokluğuna...

herhangi biri olabilirsin
karanlık tetiğini çekti gülüşümüze

bulutların hükmüyle yetişti imdadımıza
elleri hayat sütüyle güleç yüzlü ağaçlar...

tatlı pazarlar söyledim içimdeki tanrıçaya
birebir umarsız çay saatleri
yürümeye hevesli bebeler gibi bekliyorum

sesinin buyurgan kimliğiyle yürüyor gölgen
bencilliğinin kendine bile tahammülü yokken
her sabah uyandığımda senin yalnızlığını da
düşünüyorum bütün yalnızlıkları düşündüğüm gibi

süzgün bakışlı bir bebeğin ağız kokusunda hayat

karpuz serinliği yazlı mahallelerden kalma
bir gülüş terk etmiş gibi her anımı sanki
ve hemen sabah olsa diye bekleyen bir ilkokul
arkadaşça örselenmişliği özleyen yüreğim...

lacivert bulutlar akıyordu apatman damlarına

gece gündüz övüyorum güncel mutsuzluğumu
dalgalar şaha kalkar siyah bir matem olur gelişin
düzgün bakamam sana hayatım ihlal eğik bükük
iğrenç bir boşluktur aşksız anılar toplamı talihsiz
kemirir içimi çöl gazabı misali habersizlik pastırma yazından
ayrılık fikri sabit bir felakettir işitmeyi öğrenememiş

hep aynı şarkıyla geçiyorsun izlerinde acılarımın
sana dair telaşlarla tüm saatleri doldurdum
tüm duraklarında göğümün
ilkyaz sanrılarıyla donanıyor göğsüm
ağaçlar yeşeriyor sesimde
anlatırken sesindeki tüm güzelliklere dair gizi...