Kağan İşçen Şiirleri - Şair Kağan İşçen

I.

şiir yazacak kadar büyümemiştim
sarı yapraklarıyla hüzün kaplı defterimde
annem uykuya çağırırdı düşlerimi
ama sen uyutmazdın son göçüydün baharımın

kişisel kırmızılarım vardı kusursuz
kış gelirdi ya çocuk olurdum
sırtımdaki yeşil parkaya sığmazdı ellerim
kişisel kırmızılarım kusursuz ilk gençliğimde
gizli ve utangaç dinlediğim şarkının yansımasıydı
ergen isteklerime şubat tatili bulutlu

çaldım çırptım bulutları kendi göğümden
kalbim yaşanmamışlık hırsızı
yedim tüm sözlerimi aldandım kırçıl şairaneliğine
denizler medcezirlere ağzı açık ayran delisi
salgın umutların kederli yağmurlarına gömdüm seni
ufka bakıp düşünememek acizliği hayatın esprisi

yorulur çocukluğum
ya dinmişse küstahlığı
viyolonsel ritmli
dişi çığlıklı
ağustos kaldırımlarının
güçsüzleşir içimi senfonik yağmalayan

kavak ağaçlarının ortasından
ince ve düzgün bir ırmak
baktığın her lahza bakışlarımın anlamına...

iki kör ve dipsiz
kırk yılı kılı kırk yaran

somurtkan bir yazgıya çaldı bu temmuz
kuyusunu kazdık bütün ayrılık dolu yazların
temmuz bulutları somurtkanlaşınca
gözlerimi açtığım yağmurlu sabahlarda
andım gidişini en güzel varlığımı

her anışımda seni ellerim çello
sismik bir sarsıntı penceremde vivaldi
kemanlar denize açılmış ihtiyar kayık
kürek dokundukça denize öpmüş gibiyim dudağını
kırk ikindi yağmurlarıyla dolu göğsüm obua
düşünceli aydınlık olursun soframda

mahkumum sarhoşluğuna gündelik parçalanma kampanalarımın
detone kahkahalarımın arkasına sığınan ayyaş mülteciyim
deniz içer rüzgar solurum bütün sınırlara inat kallavi
toprak doyamaz damarlarımın tadına
kanımda yeryüzünün tüm renkleri
yokluğundan başka yurt bilmem

kuşkusuzluğumu bağışla
evlerin kendi halindeliğine bakarak
seni unutmuyorum yolunda her şey
sokaklarım bomboş mu sanıyorsun
geceye saklanarak düşüyorum acıya
beni iç eden sarsıntıyla uykusuz

kentler kana kesmiş ben ininde bekleyişinin
kalbimin en kırık yeri çiçek bozuğu kendi halinde
sulak acıları sevmeyen satırlarıma gündoğdu
yaratılışının sürgün vermiş aydınlıklarında boğuluyorum
zaman cigaramın donmuş anlık tablosudur şimdi
durulmamış isteklerin acıya çalan yalnızlığı kısık sesli