Kağan İşçen Şiirleri - Şair Kağan İşçen

Bir sokak yalnizligima bakti
Ici kipir kipirdi
Onun oglenini cok sevmistim
Ayrilmak cok zordu
Bana seslerini verdi
Tam ortasindan yurudum...

geç gelen özgürlüğe çalar sakinliğim
sokaklı kış akşamlı bir konçertoya ezik
kıyafeti soluk renkli bir korkaktım bence
kaldırımlar boyu unuttuğum ezgiyi anımsamaklı
yaza doğru aşık olmayı deneyen safça taşralı
ve polenleri içine çekmekle bahara askıntı

kaldırımlar sabah soğuğunda zehir
ayak uçlarımda iğnelerin nakaratı
eskiden gençliğime sarılırdım
yine şimdi olduğu gibi
parasız
muhalif

Sökün Sonatı

‘söz konusu bizim sonumuz’

akşam laciverdiyle yıldırımlar
sökün eder yanılsamalar kente

solduğumuzu unuttum bir an
sanki mimoza zamanlarımız bizi anımsadı
soylu bir unutmak bu
ortalık süt liman

karışığız olsun güzelim dudağının rengi var ya

baktığım tarla kuşu çılgınlığı mı sen misin
bebeler gibi yaşarsın içimde kıpır kıpır
bilmem ki güzel misin dert misin
anlatamam tutulurum yalvar yakar

solduğum yerde sen açarsın ikilemsiz

karşıma otursan
tüm dünya olur karşım
deva çarşım olur gözlerin
renklenirdi ömrüm

salkım saçaklaşırdım

kıt kanaat iştahıyla
aklımı başımdan alırdı
yeni tanıştığım bir hayatın
temiz çamaşır kokuları

sadece yalnızlık uyardı üstüme

temiz ülkülere benziyor bu cumartesi sabahının oynaşması
uzak ağaçların rüzgara nazıyla
göğü sevmeliyim...


dışarımsın yitiksiz serçe ürperişli

devamı yok devamsızlığımızın
olmaması gibi sonu gidişlerinin
bana bıraktığın gökyüzü sevdalı akşama
sıradışı ölümdür bir şaire yakışan
o sana bıraktığımdır sabahlı yerli yersiz
saklanarak şarkı söylemektir aşk bulutlara