Kağan İşçen Şiirleri - Şair Kağan İşçen

dudaklarınla yazdın
kalbimin okyanusuna firar öykünü
kanıma karıştı sözlerin
sana baktığım yerdedir ufuk çizgisi
ve seni gördüğüm yerde
dökerler içlerini gözlerime

gözyaşlarımı biriktirdim yürek sarnıcımda
şimdi inci gibi dizip sözcüklerle
uçurtma yapıyorum göğünüze
ipleri saç telinden sahipsiz rüzgarların yaladığı
kahve rengi tatlısıyla bir çocukluk aşkı
gün batımlarına bakıp uyumak kadar kanatları uzun

eski zaman aynalarında
bulanık bir acıyla uyanır düşüm
hiçbir anıda ansızın değilsin
bütün kargaşamda böyle upuzun
ayağımı attığım uçurumun sonunda
yine o aynı kendim...

aramızda yaza teslim sokak tozu kokusu
sessiz ıtırlarla çocuklaşan son anımızdan
sıradan yağmurlara emanet bir korkuyla
büsbütün ve çepeçevre...
uzak dağlara dargın bir güneşle
bir kış evine tutuklu...

İkimize de aynı yönden esiyordu rüzgar
Kasaba hayallerine de alıș kındık
Maceraperest de olmadık hiç
ayrıldığımız o tozlu ağustosu
Farklı anımsadık
Birbirimizden uzak durarak

ağustos çıkmazlarında kapıldığım
gülsüzlük diyorum adına hayata aldanış...

ayrılıklar ve ölümler benzemezler birbirlerine
ancak yalnızlıklar kıyaslanmazlar bile...

anneee ağlamaktan boğazım şişti
kabardı damarlarım kanım biter mii
doktor iğne vurdu koluma nasıl kapanacak o deliik
anne seyyar dönme dolapçı amca ne zaman gelir
kaynamış nohutçu 5 liraya ne verir
annneee incir ağacından mutfağa fare atlar mı gene

Aynı suda en az iki defa boğulur ölür
yanar acıya köz olur unutkan bir ateşte
rüzgâra sayısız verir sırtını zifiri kovukta kaybolur
Tüm yolları yürümeden yol bildim demez
Akşama geçiş manzaraları aklında
Birazdan kapılar uykuya dalacak

sankili bir son kabustu
kuşkularımda
bulanık
med cezirli gözbebeklerindeki...

arta kalanlarımızı paylaştık hep

ayrılığın ve ölümün sonu yok
sense başısın her öykünün
ne ayrıyım ne öldüm
çünkü bir öyküm yok...

bütün vapurları kalktı limanın