Kağan İşçen Şiirleri - Şair Kağan İşçen

şehir kendi yalnızlığıyla başbaşa
ben ömrüme bile iki kere yabancı
küçüğüm dinle beni
hiçbir eşiğim yok
yerim günün anım zamanım
yapraklar ağaçların gözyaşı

kış mı bastırdı
bak bulutlar lacivert
üşüyorum anne

temmuza açılır pamuksu bulutlar
bir adam sinirli elinde çantası
küfürlü konuşması sıcaktan mı ne

karşıdan karşıya geçen çocuk
kendini balık zannediyor

şimdi
kar sessizliğini özledim
pencerendeki
son tedirginliğine mi gitti ki aklım
hadi buyur bakalım
son ışıklar kur yapıyor hüzünlerime

sendeki sana buğulandım benle bendeki
tek suçum buydu hasta çocuk masumluğunda
istemem yaz gelmesin sonlarda bırak hıçkırıklarımın yaprağını
aşksız ağaçlar sarılamaz saramaz anıların yorgun iç çekişini
şarabi sevişmelerde birleşir alevimiz kızıl ve kara
istanbullaştıkça kayboluyorum sokağının bakışında aydınlık ve geniş

Koca Ayaklı Sakallı Serseri

temmuz da olsa fark etmez ağustos da
çay saatlerimiz buza kesmiş yakınlar ırak
ve şimdi dağlar daima karlıdır zaman ki düşlerdedir
kırılır

gün ışığı kalbime çöreklenmiş mahşer
şakağımın ortasına saplı bir çocukluk öyküsü
sert bir başkalaşmanın içinde uykularımı hoplatan
bir okul zili
geri dönmeyişin sokaklarıma...

çocuklu mutluluklardı
kumrulu mahalleler
ve ilk balkonlarla oynaşan
şefkatli dallarıydı ağaçların
sessizliği bile içimde
seni sen sandığım günlerin...

Olsun Bakalım...


dalları sivri dilli oluyor
yalnızlık yollarımda
kış ağaçlarımın...

şehirlere akşam ağlamaklı inerdi
kimseler duymazdı bekleştiğimizi bilmezlerdi
daha çocuktu ölmeyi bilmek ve göğün sarsıcılığı
güneş kendi kabuğuna çekilirdi kıt kanaat
limon ağaçlarının arasından sızan bir ışık gibiydi
saçlarının nefesimde kalan tortusu