Kağan İşçen Şiirleri - Şair Kağan İşçen

ufuklarımı yığdım gözlerine
keskin gün doğumlarına gebe yüreğim
bu karmaşalı zaman tünelinde yokum artık
vücudunu bırak boş ver gitsin olsun şu dünyanın
seni gören hayatın en normal akışıyla görsün
seni bir ben farklı görür bilirim

hayat uğrağıydı anlamadığın hayıflanışlarımın
tek kişilik hücreye tıkılmışcasına silik yitik
çizildim...tam üstümden...ihanet bana rağmen tetik...
gri yağmurlara sevdalı sarnıçlarla yıkadım saçlarımı
hayat...ıslak...koğuşum benim...göğüm bej...
yastığımda yalnızlığımın ekşi kokusu...

sokak papatyası olmanı istiyorum
çocukluğumun yarısı yani
yağmur yüklü bulutlardan saklanırken
ansızın gece yarısı...

hastalıklı bir temmuz

seni hep yağmurda görmek isterdim
ki sana bakan yüzüm hiç tam anlaşılmasın
hatta havalar hiç açılmasın
ki sana bakınca yüzüm hiç tam anlaşılmasın
kuşlar da kınamasın umarsızlığımı
ne yağmur yağdı ne seni gördüm

kendini bilmez oldu mevsimler
uzak yangın küllerine kanmaz gönlüm
ağaç dalları karamsar bakar yollara
usulca yanyana koyarım ölümle gülü
hiçbir hayat bilinmez ölümü hariç...

serçe sürüleriyle uyandı rüyam
kıyamadım neşesine göğün
kış uzak dursun diye saçlarına
çocukluğunun...

seni sevmeyi yeni bir ömür bildim

renginde üşüdüm
ellerimi gözyaşlarımla ısıtıyorum
ayaklarıma iğneler batıyor sevgilim
olmayacaksın hiç sanki
kınsız yalınlı yalnızlığımda
sanki güneş hiç ısıtmayacak koynumdaki

şirrettir sınırlarımız
seni benden alan şarkısızlık yapraksız
her yanım yanık zaman bulaşığı
orkestramız umutsuz dudaklarımız sunaksız
sanki hiç açılmayacak güllerimiz
doğulu tevekküller içinde erguvanlarımız

ben her gece siz uyurken
kaldırım taşları üzgün bir dünyanın
doğum sancılarını çekerim
severek bilerek isteyerek
işim bu benim
ve anlaşılmaz olmalıyım elimden geldiğince

sakar duygularım mı incitti
yoksa kabuslarımla mı dokundum
rengine yaprak
söyle...

çocukluğuma benziyor