Kağan İşçen Şiirleri - Şair Kağan İşçen

Sessizliği önceden de biliyordum
Bana ders verir gibi susuyorsun da
Hızlı bulutlara yutturamazsın bunu mesela
Kapılar da sıkıntılılar bu durgun yaz
Sokaklar aynı pozda beklemekte iddialılar
Çocuk sesleri gelmiyor gündüz ıykularıma

yurduna uzak türküyüm
hadi
n'olur söyle beni
gönlü olsun özlemlerimin
sevdam bulur belki memleketini

tuttuk aramıza yatırdık kar sesli...
konuşma aptal
donuyorum
uçurumlarıma buz dağları doldurdun
içi boş
kabaca yoksul

ince kırık bir akşam yarimiz olurdu
sesimizi hiçbir sabah tanımazdı
kimse birbirini bizim birbirimizi tanıdığımız gibi tanımazdı
sabahın tanımadığını seslendirmekti öpüşmek
bu bizim aşkımızdı
bizsiz bir akşam randevulaşması olmazdı kayan yıldızların hiçbir dilekle

I.
ağaçlara gerekçeli iğreti konar kuşlar
ellerim ceplerimde kırk yamalı bohça
anlatamazsın
bahara isyandır içimdeki kara trenlerin suskunluğu
yürekler telgraf tellerine özlemli kuşlarca kanadı kırık öykü çoğulluğu

gölgeli yeşil bir yaprağın yanıp ışıması zaman
bir an kendini bulduğun çocukluk uykusu
ayakların yorgun yürümekten şarkısızlığa
kıran yemiş bakışsızlığın bile karman çorman

aydınlık bir pencere karanlıkta düşünmek seni

beni hiç bilmeyeceksin şarkılarımı duymayacaksın
iyi yürekli dostlar sana benden haber getirmeyecekler
hiçbir dil beni sana anlatmaya varmayacak
ne gökle bütünleyebileceksin kendini ne yerle
bense her intiharımla güven tazeleyeceğim sansasyonel
çığır açıcı bir kısır döngü

saçlarını griye dola
bu kentte ben olmayacağım
selam verme yanındaymışım gibi olan yokluğuma
aş kalp kalbe yandığımız korkunç koridorlarını
sayısını unuttuğun soluksuzluğunun
umutlarım dudak büküşünde

ilk nazında sarıldım saçlarına
ayak parmaklarımdan başladın
benimle tanışmaya
döngüler şımarığı yüzüne bakamaz kimse
renkten renge bir bahçede
adıydın tüm renklerin...

eski...güneşli...
sancısız bir kaldırım anı yok
saçlarımda yokuş rüzgarı kokusu
pazar korkularıyla yaşlandık her dem
durduk durduk
akşama doğruları özledik en çok