Kağan İşçen Şiirleri - Şair Kağan İşçen

asılı kaldı imalarımda hallerin
dere tepe kalbim duruncayadek
yılgınları tanımayınca hayat felsefem
ayaklarımda yığınlarca toprak tortusu
yabani otlarla kınalıyorum saçlarını
gözlerim yumulunca mışıl mışıl bir doğa kokusu

kısa ön yargılarla pazarı terk edilmiş kentte
konuşmayı unutmaya yüz tutmuş apartman aralarında
kırlangıçlar iştahla savunuyorlar gökyüzünün mağrurluğunu

sabahı geçe bozuluyor keyfi ara yerde sözsüzlüğün
ilk huzursuzluğum vuruyor gün ışığına paslanıyor gölge

gömleğimde ter izi
soluğumda direnci kitapların
yeniden ayak basıyorum kendi yasaklarıma
göğermeden uç filizi kavuşmaların
bulvarında yağmur öncelerimin
tek özgürlüğüm sende tutmak kelebeği...

kuşlar şaşkın yakalanır ölüme bir de gökyüzündeyse
ele avuca sığmaz ölüm esirse yaşam yarınlara

yüreğimdeki yalancı putları bil ki yıkıyorum
gözlerimi kapayıp düşündüğüm muamma
sensin ömrümü harcadığım boşluğuna
her anı senliymiş gibi bakıyorum

unutamadığım bir im göğe uzanan soğuk

çirkin yaz sabahlarına sıkışmış kalmışsın
için dışın sigara çöplüğü
yazmak martıların uçamaması demek vapurlu
elinle koymuşçasına bulursun yokluk boşluğunu tesadüfsüz
damak tatlarımı bıraktım seni tanıyalı
hayat sonu beklenen konusu klasik bir filmdir

seni sevmek yetmiyordu göğe bakmama
seninle paylaşmalıydık gölgesini bulutların
kavak ağaçlarının hışırtısı olmalıydı yatak odamız
duraklarımız meraklı gözlerle eve gidişimizi gözlerken
bütün yakın anlamların son yolcusu biz olmalıydık
iç çekişimizin uzaklarındaki …

kırçıl yorgunluğumu anlamadan
temizledin içinden güzlüğümü
sokaklar kızarmış sarıydı
belki ortaokul sıralarında gibiydik
çocuklar rengarenk gocuklar giymeye hazır
evler serili

usluca imgeledim türküydü
yeryüzüne vuran en güzel eylemiydi
saat 16.oo sularında güneş gülünçlülüğünün
yollar sığ ve kıt yolculuklara göz açtırmazken
irkilir sıra dağlı düş kapılarım
el değmemiş amazonlar kımıldanır

birdik
yaşarken pan kokulu anılaşmayı
anı bizdik
ve yollar bitmekle tehditkardı
kısalırdı zaman mesafe
her türden