Kağan İşçen Şiirleri - Şair Kağan İşçen

Aynı suda en az iki defa boğulur ölür
yanar acıya köz olur unutkan bir ateşte
rüzgâra sayısız verir sırtını zifiri kovukta kaybolur
Tüm yolları yürümeden yol bildim demez
Akşama geçiş manzaraları aklında
Birazdan kapılar uykuya dalacak

sankili bir son kabustu
kuşkularımda
bulanık
med cezirli gözbebeklerindeki...

arta kalanlarımızı paylaştık hep

ayrılığın ve ölümün sonu yok
sense başısın her öykünün
ne ayrıyım ne öldüm
çünkü bir öyküm yok...

bütün vapurları kalktı limanın

bağdat'ta bir bardak su
versem sana
umudun olsam kolun kanadın
kanat açsan filistin'e anka olsan
küllerinden çoğalan sesin olsam dize getirecek zulmü
yenmiş gibi olurum bin düşmanı

kırılgan yazlardan sonra karşılaşsak
yorgun da olsak fark etmez
sanki ince fikirli çocuklar olacak da hemen yanıbaşımızda
tutacaklarmış gibi kollarımızdan
korkmadan koşarak düşlerle bile kirlenmemiş bir denize
ve bir sonraki yaza kaygısız

ay gözetlerken huzursuzluğumu
evler kendi işinde gücünde
şarabımın ekşisi kadar kınsızlaşır utanç
ayrıyız işte meleğim
dinlediğim bütün şarkılar anılarımız kadar eski

rakı içerim hatırlarım babamı
ay geceyi bozar rakı bol içerikli hüznümü
ağzımdaki mahzun ve masum küfür
babamdan kalma faşizme
ve güzelliği unutmamak
lamsız ve de cimsiz

okunaksız sevdim yaklaşmadan
dönemeçlerde daima kavuşmasız
bağlandığım adlar avuntu dudaklarımda
ölüm çocuksu fısıldaşmadır birbirine karışmış uçurumlarımıza
ayrılık dört mevsim paramparça dönüşsüz çılgınlık
kibar şairdir anlayana

yüzün
bitimsiz ve koskoca bir soru şimdi
kavuşmak yeni bir ayrılığa hazırlıktır
mecburiyetler sonrasızlığa büyük bahane
anladım ki
şaşkınlıklar her zaman ağır suç unsurudur

kıyılarında saçaklanışımı bilsen
şehirler ırmaklar gibi geçer gider içimden
her yolun yolculuğun sonunda ve ardında
sesinin tortusu

kıyılarında olmazlı düşselliğim olgunlaşır