Kağan İşçen Şiirleri - Şair Kağan İşçen

bir vapur kalktı gözlerimin altından
üstüne deniz damladı
güneş bizi yakalayamadı
sen beni göremedin
ben seni tutamadım
bir çocuk düştū yüreğimin balkonundan

özledim gülüşlerini
birini daha çok
her şeyi bıraktım
onun derdindeyim şimdi...

belki birgün aşk kendini yok eder

zaman bohçam dağınık
gözlerinin tesadüfündeyim
ne ben
ne sen
hayat bize
yakamıza iliştirilmiş karanfil

aceleye getirdim hayatı zahir
aşkıma şeytan karıştı melek yüzlüm
koşmak güzelliğine narin ölümlü
boynumun borcu kamçılı bekar yalnızlığı
sana gelmelerim bir ömür sirki
bu kumpanyada bir sen yoksun

kavrulmuşuz kum fırtınalı
yüzümüzün yanık iklimiymiş sevmek
sen gizli gizli iç çekerek
bense güpegündüz şiir çerçeveli
aynı sel yatağında ıslanmışız
uslanmadan tenimiz

ayağımda tarihin yükü kuşların seyrini izledim bin yıllarla
göğü merak ettim indim denize
gezdim dünyayı arşın arşın izine rastlamak için
kör kuyular misali adressiz yerlere su taşıdım bitimsiz
omuzlarımda ölümü düşünmenin ağırlığı daima
tanıdık aşklar yetmez derviş beyinli örümcek yalnızlığıma

saçlarım ağardıkça değişiyor gündüzlerin şaşkınlığı
kaldırımlar zakkumların harcında uysal sarsak serüvensiz
ve ancak arzulu çocuklar anlar derdimin saflığını sorgusuz
kalbim gereksiz yanıtlar yorgunu balkonunda loş yokluğunun
soluyorum güncelleşerek caddelerde tumturaklı şapşal
tek düze ve pısırık intiharlar yakışmaz başımdaki belayla

güneş artıkları yanağıma düşende
haftanın bütün günleri can pazarı
kan pazarlığı pencerenin buğusuyla
dışarda sen yoksan içerde ben varım
içerde sen varsan dışarda ben kaşkolu
kömür gözlü kapınızın kardan adamlı

kent yakışmıyor sensizliğime
gece daha çok olmalı
örtmeliyim üstünü hüznümün
yıldızlarla delik deşik
aklımda düğümlenen gözlerini
hiçbir sabah açsın istemiyorum

ağaçlar yorumsuzlaşacak biliyorsun
tarih de unutacak birgün yüzümüzü
kimbilir hangi takvimden kaçıncı yaprak kopmuş olacağız
ağustos güneşli vadilere ıslık olduğumuzu
kimseler bilmeyeck