Kağan İşçen Şiirleri - Şair Kağan İşçen

simli sabah yolculuklarında uyandım
tam da hep
titrek bir yaprağa dokunurken düşlerim
gözlerini kaçırışına ayıldım
bir ağacı sevişimden
dallarına doluşan nisanın

pınarları kurumuş orman misali bağrımda gurbet
hayat akar benim yerime ben sende teslim bulutlara
elvedalar giyinmiş dünya ellerimizde gebe kalmış kırgın
ne beklediğini bilmemektir bölüşmek acıların alın yazısını açıklanmayan bır hırsla
beklediğim ne sen ne de bir başkası
bırakılmışlığımla yaşıyorum aşkın anlamı mektuplar yoksunu

aramıza hoş geldin demek isterdim
sımsıkı sarılıp öperek tüm gülüşlerinden
keşfedilmemiş bir dünyaya hoş geldin
hiç yaşanmamış bir zamana
hoş geldin hep öteki olan
hoş geldin

Hülyalı Haikular

I.

Hülya

dönerim bakarım yıllarım ellerine düşmüş
bırak yapraklarımı yalnızlık çok tatlı bir kıyamet
afetimi yaşadım saçlarında
dudaklarında
içinde ağzının
bir şubat ağzıydı

anı kırıkları batarken böğrüne gecelerin
sayıkladığımız anların yorgunluğuyla düşecek
son yaprağı ömrümüzün...
çaresiz ayrılacağız birgün tatlı bir kahverengide...

zayıflayacak su

saklı bir ömürdüm senlikte
ilan edilmiş ölümüm şimdi

ben hep senlikte sensizdim
kendimdeki senleyim benlikte

ruhun mu yasak bana
saçlarının dağınıklığımı söyle
toplar acılarımı bir yerde yürüyüşün
yan gözle yanımdan geçip gidişin

hangi yanardağdan aldı ki ateşini yüzün

hicrandı
fısıldaştığımız akşam rüzgarıyla
İstanbul uzakta
sinemalar avutmaz gönlümü
tiz sesli bir cigan gibidir özlemin
eski bir anı haykırır içimde

saçaklanır şehir uzak eskimiş
ışıklanır kötülük sinsi
sen deniz ötesi ülke
ben hevesi kursağında