Kağan İşçen Şiirleri - Şair Kağan İşçen

yağmurlu sessizliğinle bekliyorum
şiir akşamlarında anladım hayatı
şehir susmuş sadece ben ağlıyorum
yaktığım sokaklarda ayrılığımın sonatı

semt pazarlarına benziyor kahkaha atışım
doğal ve çok sesli
senin var olduğunu düşlerken
dişlerken ümitsizliği
imkansızın sözlük anlamlarından ötesini
ayrılık benim bir özetim

Ayrılık
Yaşamak için
Kendine ihanet etmektir
Eski sinema seslerinden
Artakalan bir hüzünde
Caddelerde kendi içine gömülmek

sabah kokuluyken
anlamini çocukluğundan getir
korkuluğuyum bu akşam da
seni sonlara taşıyacak göçlerin
adımın içinde seni sonsuz yaşatmak
yağmuru en çok sana benzetmekle hükümlü

soluk aldığın yerde kaldı güneş
toprak yolun taşlarıyla dertleşti terim
özlem yitik birgüne gizledi anlamını
ılık bir yağmurdu kokusunu yorumlayamadım
zamana kafiyeli bir uzaklıkla anılaşıyorsun ya bir de
ömrü değişik adsızlıklarla geçiriyor göğüm...

siz bombalar yağdırdınız yeryüzüne
biz yıldızları saydık
siz çocuklarımızı kurşunladınız
biz çiçekler ektik boş kovanlara
üzerimizden kalkan tozda ezildiniz...

koştuğum bir vedanın içinde
takvimsiz sürek avıyım
tüm dillere aykırı bir yorumla
ev çiçeğinin ölümü...

aramak unutulan bir imaydı

aramızda nasıl bir adsızlıktı bilsen
sen ve diğer tüm adlar karşısındayken
bu yok halimin...
ve adımı kimseye sormaya fırsatım yokken
adını öğrenmekmiş aşk
herkesin ve her şeyin aynılaştığı o andan...

Kitabın sayfasına rüzgar dolunca
Anladım istemeden bittiğini
Başka mevsimleri avutmaya
gitttiğini
Sarhoş bulutlar cahil başımda şımarık
Kendi öyküme izin vermeden zaman

yeni bir tan hazırlanıyor adıma
yüzünde andığım kendi tufanımdan öte
soluksuz bir sona bağdaş kurup
gülüyorum tüm duraklarına ömrün...

uykusu demsiz gecede zor gelir avunmak