Kağan İşçen Şiirleri - Şair Kağan İşçen

zifiri olduğu an şehir ben sanmam arayım şekilsizliğini
bir kalıba girmeyen sana benzerliğimi tutamadım kendimde
kalkış saatidir bir uçağın imkansızlık
kara kutusunda ayrılık taşıyan gökyüzü sevişkeni
bir yere not ettiğimiz unutulmuş randevular
yön verir sabahlarımızın oluruna kuralsız

sarı sıcak bir ürperti
gene kaldırım düşkünlüğü
yalnızlığımın tek ayıbı...

isyanımı kimse anlamadı
ağaçlar gibi zamana yayıldım

insan yorulmak bilmez gülüşlerini izlerken
hiçbir şeyin olmasa gençliğin kırılırdı bekleyişime

saçların bekletirdi iç işleyişini yürek yanılgılarımın
sözsel davranmalıydık belki yolculuk zordu
kuşları izlemek öğle ve akşam arası

batan güneşin kırılgan sedası olmuşum sanki
bağrıma yatırmışım kimsesiz sıkılgan tebessümünü
kaderim oluyorsun bir tuhaf türkülerde suskun
yanağında gamze nağmelerin gelişi dile
kirlenmek gibi birşey şiir akşamların ıssızlığında
başlayamam seslenmeye kalabalığım çok yürek sıkısı

masanın üzerine bırakılmış
bir bardak suda bırakıp izini
kuşlar üzerine yorumsuz bir düşe razı
dışarının soğuğuna yabancı bir kimlikle sıkıcı
tüm mavileri eski ve yarım
yalnızca kentler biriktirmiş sonrasına

ayaklarım sürüdü beynimi
kapısına çok odalı bir ilksizliğin

içerde kendine küsmüş ihanettir ağustos
dışarıdaysa şadırvanlarımız
eksik olmaz başımızdan umarsızlık gibi

kimi var
gülerek uzakları ağırlar
ayakları paslanmış iskelenin
kararmış yosunlarıyla oynayarak...

kimi var

kınalı iklimler bekledik
kokusunda tenimizin inadı
kıvırcık saçlı kızımın yeryüzü anlamıyla
bütün anlamlarıma bakışı gibi
naif hikayelerce uçarı...
nereye gidersem gideyim

çarp kalbim
anılarımdan bir türkü seç
çarp 'onu' sevmeye hazırlıklı

geçinir durur
sırdaş hüzünlerimle yamaladığım

bahar her daim ölmeye üşengeç yapraklarımda
dallarımda uğur böcekleri güneşin sıcaklığı
rüzgar okşar saçlarımı sesinde çobanlar uyur evreni unutarak
ben bulutlardan yağmur umarak
kuşlara ev sahipliği yaparım çocuklara salıngaç
bazen yol kenarında bazen ıssız bir dağda