gece nasıl geldi anlamadım
ayaklarına kapandığım bugünün öğle sonrası
çocuklaşmışım birden
erik çiçekleriyle doluşuvermiş
sana geldiğim bulvar
ellerimde gezinen
ağaçlar küs omuzlarıma ıslağım
ay ışığı boz bulanık bulutların kafaları bozuk
uzak
duyarlı kırılmışlıklar ağartır
çil çil yağmur damlalarıyla yüzümü
bildik bilinmedik duyduk duyulmadık bütün ihanete karşı
bahar kuşu hiç susmadı
ele güne karşı portakal çiçeklerini kışkırtarak
akşamı böyle karşılıyorum...
erken öğrendim mutluluğun sıradan olduğunu
erken ölmeyeceğim
yalanlar yaralar kırsal kokusunu ellerimizin
rol yok saf asi
balkır yığınların sesi usumuzda mavi
pasaportsuz göçer
her şehrin koynunda ayrı bin hüzün
her limanda ayrı tadı var aşkın
bu bir ilk açılması gözlerimizin birbirlerine
herkes bıraktığı anla yaşar yeni yaşayacağını
biz ise hep ilk kez açarız gözlerimizi birbirlerine...
hep o anlar gibi kalmak istiyor insan
dışarıda belki habersiz bir çocuk sesi
hala akışı kınında durmayan gecen sıkboğaz defterimde. kalemimde
savaştığım ötekileşmemle dar edersin bana sayfaları. sığmazsın kelimelere.
düşünme ben.i ama düşün seni nasıl sevdiğimi.hal olunamadığını bir türlü
anma aklımı yitirdiğimi ama an akılsızlığımı kandığımı bana kuşları gösterişine
bakamadığım baharları sen göstermiştin sanmıştın oysa bu da değilmiş hayatın başlangıcı
ben sana değil anladım ki kanmışım yeryüzüne doğmaya uzun uzun ağlamaklı çelişkili
Bana Yadigar
karışırdı ortalık
biz bırakınca kendimizi yiyip bitirmeyi
arkamızda bıraktığımız çengi
aşığıydı günahlarımızın
Bakışlarındaki İnce Ayar
bakışlarını tutuşturdum karalama kağıdımdı onlar
tutuşturdum karalama kağıtlarımı
yalnızlığımızı inkar etmeden
bakışlarını temize çekmeden yüreğimde
kaybettim
yakınlığını geçtim
uzaklığını bile
kötü bir habere uyanmak gibi
bir hayatın tüm vurguları bakışların desem
inanır mısın
-
Öztürk Acun
Tüm YorumlarBravo öğretmenim. Başarılar diliyorum. Bir perde açılır biri kapanır.