Kağan İşçen Şiirleri - Şair Kağan İşçen

sır dolu bir öğle vaktinin kıyısından geçerdik
belki de hiçbir çocuğa ve çocukluğa özenmeden
gemiler uzaklardan el sallardı ama hayal değillerdi
bakış açımıza göre birbirimize sarılmış olmalıydık
kollarımız ne güne duruyordu omuzlarımız boynumuz...

kesik yaraları gibi çoğalır zamanla
izleri geçip dağılanın
adsız bir sararmışlıkla iner üşümek
eskiden kalan öğle sonlarının ağrısı
ve giden tanıdık yüzlerde başlar korku
yıpranmış elbiseler kadar bakılır yollara

bir çıldırma anında bakıştık
donakaldı yeryüzü
sevmek bizimle daha da güzelleşti
düşlerimizde balıklarımızı izledik
asi ve güncel yaşamak iyi geldi mutluluğumuza

tanımıyorum esişini şöyle bir
alev alev üstüme başıma çöküşünü
gökyüzü kederimin inceliğiyledir
anlar beni oracığa masum yıkışını

istanbulda susup seni bekledim

ağzının kıyısında tuttum kendimi
gülmen kalmak istedim soluğunda
fuların küpen rujun...yeryüzü meleğim
her parmağın ayrı bir bulut
yağmur olsun yüreğime ellerin
aklım seni daha büyük bir bereketle sevsin

kibrit kutusunda unutulmuş
barutu seni bekleyen son alev benim
vasati tek yalnızlığım da sensizlik
belki efkarlanır ince ince fikirlerine bir cigara yakarsın diye
yanmayı bekleyen son alev benim

bakışlarım tamamlar güzelliğini
yüzüne bakmazsam eksilir kalmazsın
hayalimle kapamasam eksiğini
yalan olup gideceğine ağlarsın

şimdi savur kekik kokan saçlarını

iyi akşamlar meleğimsin
ateşimin közü
acılarımın sonucu
sokaklar dolusu zenci gülüşü
ölüşümün
senin için bu kuşanmalarım

beni hiçbir yere götür
gereği yok yanlış yere vakitsiz fırtına koparmanın
artık şehirlerde katık değil yalnızlığıma
gözlerim fersiz bir deniz feneri
dudaklarımda sensizliğin yankısı
avuçlarımda çaresizlik mağrur bir ses gibi kırık

ayaklarım dayanmıyor hiçbir çıtırtıya
aklımdakini bölmesin hiçbir eylemi yaşamanın
düş yordamıyla da olsa nefes almamalıyım bu anda
bu anda oh ne feci kardeşliği tüm kıpırtıların
kapı gıcırtıları vahşete açılan sarsaklama cüreti
ikiz yalnızlığımızı