Kağan İşçen Şiirleri - Şair Kağan İşçen

günleri sayılıdır ömrümün
uzaklaşınca adımlarının karasızlığı
yaşanmış olan bir anda olanlardır sadece
gitmekle kalmak arasında
tanımsız suskudur yaşanmış olan

ufuklarımı yığdım gözlerine
keskin gün doğumlarına gebe yüreğim
bu karmaşalı zaman tünelinde yokum artık
vücudunu bırak boş ver gitsin olsun şu dünyanın
seni gören hayatın en normal akışıyla görsün
seni bir ben farklı görür bilirim

hayat uğrağıydı anlamadığın hayıflanışlarımın
tek kişilik hücreye tıkılmışcasına silik yitik
çizildim...tam üstümden...ihanet bana rağmen tetik...
gri yağmurlara sevdalı sarnıçlarla yıkadım saçlarımı
hayat...ıslak...koğuşum benim...göğüm bej...
yastığımda yalnızlığımın ekşi kokusu...

sokak papatyası olmanı istiyorum
çocukluğumun yarısı yani
yağmur yüklü bulutlardan saklanırken
ansızın gece yarısı...

hastalıklı bir temmuz

seni hep yağmurda görmek isterdim
ki sana bakan yüzüm hiç tam anlaşılmasın
hatta havalar hiç açılmasın
ki sana bakınca yüzüm hiç tam anlaşılmasın
kuşlar da kınamasın umarsızlığımı
ne yağmur yağdı ne seni gördüm

kendini bilmez oldu mevsimler
uzak yangın küllerine kanmaz gönlüm
ağaç dalları karamsar bakar yollara
usulca yanyana koyarım ölümle gülü
hiçbir hayat bilinmez ölümü hariç...

sahici soğuğunu yükleniyorum akşam kırıklıklarının
budanmış gülüşlerimden arta kalan akdeniz ağustosumdun

çığlığı sarı bir karede kaldı ıssızlığı taşranın öğle sonlu
ve göz ucuyla bakmaya doyamadığım saçlarının bakışsızlığı

serçe sürüleriyle uyandı rüyam
kıyamadım neşesine göğün
kış uzak dursun diye saçlarına
çocukluğunun...

seni sevmeyi yeni bir ömür bildim

renginde üşüdüm
ellerimi gözyaşlarımla ısıtıyorum
ayaklarıma iğneler batıyor sevgilim
olmayacaksın hiç sanki
kınsız yalınlı yalnızlığımda
sanki güneş hiç ısıtmayacak koynumdaki

gül toprağı kokardı sensizlik
kapıların ardında tomurcuklanırken ayrılık
hüznümü gözlerine zimmetledim ağlama yavrum
yankınla sarsılmasın hiçbir çocuk
sabah üşümelerine ılık süt ol
gülerek gazellenişine gençliğimizin