Kağan İşçen Şiirleri - Şair Kağan İşçen

kapandım sandımdı
açıldım görünce seni
çiçek çiçek
yayıldım yeryüzüne
ben açtıkça çoğalır gökyüzü
artar eksikliğim

uzaklığımızda ertelediğimiz bir ziyafetti
sancılar içinde uyandığımız
yalnızlığımızla gölgelerin raks edişi

yakamızı bırakmaz terlemeyi özlemek
güneşe dolaşık pencere buğularında

kırağısı dudağının kalbimi ıslattı
sayılı günlerim vardı hep hala öyle
sana rastlayacakmışım gibi birgün
bir köşe başında anı kovalarken...

amansız bir soluksuzluktu bu ömür

sen ey kararmış yeşilin inadı
sen ey geceyi yok eden tek yıldız
sen ey sakin suların hırçın neşesi
işçi sınıfının özsuyu ihtilalin evladı

yola koyulurduk
perçemin alnına düşerdi
ben perçemine
ağaçlar dalgın
uzak evlerin arkasında akşam bulutları
açık mavi

yağmur yağmur
gri gri
gidişin grizu patlaması içimde
yokluğunun göçüğünde kalmış kalemim kağıdım

üşüyüşüme tepeden bakınca ağaçlar
kargalar ağlardı yalnızlığıma
adımlarımla bozardım güya
o küstah tenhalığını zamanın
sesi kısık caddeler uğurlardı
dudaklarımın yorgunluğunu

yoksun
samanyolu bakışlım
gözlerimin içinde
gözlerimin içindeki boşluğu
tedirgin yıldızlarla avutuyorum
kaç gecedir...

inadına gülümser yolculuklar
ağaçlar esirdir hep yalnızlığıma
sözlerim bitti cebimdeki son yolculuğun biletleri gibi
aşkları acı su gibi içtim bitirdim kanmadım çocukluğuma
beni çocuklaştır anne
sevglimin incecik ellerinde saydığı papatyanın son sevmiyoru ben çıktım

üşürsem
bu şehir için üşürüm sadece
gücenmem ağaçların çıplaklığına
çünkü hiçbir sonbahar
seni bana getirmeyecek