Kağan İşçen Şiirleri - Şair Kağan İşçen

kaybolduğun sokağı arıyor kabusum
aklım mektup anılı ağaçlarda bir yandan
dargın bakışın en sevdiğim pencere
gökyüzünden kıskanıyorum gözlerini
bırak gözlerinin ucuna ben damlayayım
göğü de unutma bir yandan

gittin
öldü zaman
hangi kırlangıç
kavuşmaya kanat çırpar bilsem
özeneceğim kanadına...

Gizli Akroştiş

dudaklarımın en son sözü kadar anlamlı artık
tümüyle hayat
aklımın güz aydınlığı
sildim tüm mevsimleri penceremden

bir saz çaldım bir seni düşündüm
tel kırıldı düşüncem de aynı burukluk
bulutları izledim kuşlara öykündüm
uzaklarla üşüdüm şarkılarım çocuksu yanık

yaşam pratiklerim liseli aşk sönüğü

sen derdimi dinlerdin ya
iç denizlerim kaynar kazana dönerdi
yorgun kış sabahları nasıl zavallı kalırdı
o bakışlarındaki kıpkırmızı utançta
kalp değil el gün bilmez şimşekti
sol yanımda atan...haylazınsam bitmez aşk...

kendimsizliğimi takmıyorum o kadar
yalnızlık böylesine ıslak
yanaklarındaki lavdan ver bana
dudaklarında bitsin kurtuluşum
düş bahçeme ağaçsan bu senin baharın
düş bahçemde dokunuyorum

E Kaçak ve Yalın

hiçbir kentle anlaşamadık
öğlenlerini sevemedik güneşlerine ısınamadık
alışamadık sokaklarında birlikte yürümeye
ifadesizdi yalınlığımız

kuş tüyü uçarılığıyla özdeş bir ilkyaz başlangıcı
sarmalayınca her anımı hayat geçitinde noksansız
istisnasız elimin tersiyle ittiğim gündelik yaşamı
sevmeye başlıyorum saçlarına üşüşen tozlu yaprakta

çatılar ağlıyor sanıyorum soğuk ve yağışlı havalarda

öyle bir açtın
ya ölümüm yakın
ya aşığım

acıyı eğip bükmeyi öğrendim gidişinden
gökyüzüne bakışımda eğreti güzelliğin kalmalı
yokluğunun yeryüzüyse benim zaten...

gecelerle yamamaya çalışıyorum
seni düşünmenin ucu açık yanlarını