Kağan İşçen Şiirleri - Şair Kağan İşçen

bir arpa boyu gördük ölümü emanetsiz terkeyledik bu diyarları
tez duyuldu haberimiz karaydık ak günün hatırına çektik
çektik kör kuyudan çeker gibi çilemizi toz duman dargın ama inançlı
önümüz dağ taş künyemizi ateşinden kazıdık senin yolumuz açık
unuttuk unuttuk geride çoluk çocuk ama saçları güneşten taralı
yanımızda mavzer bağımsızlık küçük asyanın büyük evlatları çiçek çiçek

sen huysuz ağaçlı aydınlığın cazipliği
saçlarını uzak deniz martılarıyla
savururken yüzüme
kırgınım hasretine bile
gözümü hiçbir budaktan sakınmadan
devran sürdüğüme bakma sensiz

evet
asla unutmak yok kitabımızda
biz ki günün ilk ışığından kan içer
bakışlarımızın yelkenine tedirgin nisan rüzgarlarını alanlardanız

biliyorum çocukça

kalbimdesin kış
hem de inat ilkyaza
ilkyazlar için...

sessizliği...

belki ince narin bir poyraz dalına bakan
telve burukluğunda
kalan benim
her zaman

sen geç kalırsın bilirim
oysa ölüme randevu veremem
bekle diyemem zamana
sen yoksun ölüm ayağa düştü bir daha
sen yoksun işim gücüm yok
sokaklarda ağustos karı

bitmese diyorum bu çarşı pazar
bu kalabalık
eğik duruşluluğu hayat çerçevesinin
zamanın yaralı ortasında

ortalık yerde olur mu deme

acı çektik
avutamadık hiçbir ağustosu
üşüdük
öncesinde aşk yoksa
hiçbir mevsim sonbahar olmamıştır
hiçbir ay eylül

Payımıza Hazan Düştü

uyumadan uyandım bir ala sabah
aklıma akşamdan kalmışsın
birden öleceğimi anımsadım
anladım ki hayatın kendi ömre zarar

akşam bir çöl gibi çöker
yalnızlık düşmanı caddelere
attığım her adımla sevişir hüzün
soluğumun yankısına
yüz çevirirken apartmanlar
hasta ışıklar didikler utancımı