Kağan İşçen Şiirleri - Şair Kağan İşçen

zaman ölü ceylan alnımda
aşk gündemli çocuklarımız yok
sabah artıkları topladım saçlarına
sadece ikimizin sonu hırçın tüm günler
gizleyen sus payını acılarımızın
anlamak zor zehirlenmiş anılarımızın

ömrümün en saf anıydı
yalnızlığımı kirleten
çiçekler sonrası bir karmaşa
istersen sade bir deniz
sonuçta
senin

andan hızlı geziyor özlemin
göğsümün içinde
hangi asi bulut
nasıl avutsun
kanını düşlerimin
özlemin hedefsiz bir mızrak

yıldızlar uzak limanlara
sen yokluğa var
sokaklar saklanır kente
ben evlere hınzır

yağmur iner odasız sağanak

sen
beynimin kıvrımlarındaki ince lal yara
bedenin aramızdaki tek vahşet

ben
çilekeş sırma çocuk

öykümün ismini koymadım
bari bir başlık bul ölüşüme
yalnızlığımın eli açık
ve hâlâ hayret ediyorum
bölüşüme ekmeği
hayat bönlüğümün önünde

saklama gözyaşlarını kalbinde bana da bir yer ayır
insan hep yorulmaz bir ufukla sonsuz bir ümitle yaşar
sanma ki güzel günler kenarı yırtık resimlerde sararır
aşkla tutuşan her ömür bir gün mutlaka yeniden harlanır

gençliğinin çılgın vapuru kimbilir hangi rıhtıma sarılır

saklı bir ömürdüm senlikte
ilan edilmiş ölüm diğer anlamıyla
eşsesliydik aşkta
eşanlamı ayrılığa çıkan
iki ucu keskin bıçak gibi
en kötüsü ikilerdeki yalnızlıktı adımız işte

o şuh alımlılığı sokağın

pembeye çalan evlerin koyunlarındaki aşk

güneşli ihtiyar bir parkın son demiyle gideceğim ona...

sevdiceğim
körpe yavrum
pencereme sığmazsın sabahları
geceleri tavanıma
yeni doğmuş bebeler sana mı el sallar
gülmeyi öğrenmeksin tamam