Kağan İşçen Şiirleri - Şair Kağan İşçen

annem çağırıyor sanıyorum
bu senfoniyi dinlerken
sitemli bu seslerle ağlıyor düş yazlarım
geriye dönüp düzeltemiyorum
anımla artıyor acım da
seviyorum çaykovski'yi...

iç göçleriyle yoksuldu adımlar
hiçbir iz bırakmak istemezcesine
yürünmekten sıkılmış aralıklarda
körelmiş bekleyişiyle arkasızlıklar
anlamı geleceğe kitli tevazuda...
ve hayata yakışan sosyalizan

saçların unutturuyor mevsimleri
güneşin yedi rengini
baygın bir çaba gece bence
sence olsa da pervasız bağbozumu
seferberlik hanemde kimbilir kimler
yorgun çırpındık

yanıldığımız akşamların bir başınalığı
aydınlığa uzak saatlerde çökerdi üstümüze
keskin konuşurduk soytarılığı uzun uzadıya
aramız açılırdı doğmamışlığımızla at başı
hayat sularında bir resmi olurdu yaşanmışlığın
yaramazlığı tutardı sakinliğin

kımıldayamıyorum rüyalarımdan kalkıp
yarı bir ölüm aydınlığıyla meşgul
sokağın sesi sokulmazsa ev ev değildir
sensiz düş
düş
bir ölüm...

rodrigo kanatlı güvercin uçuşu kalbimde ellerinin yaratıcılığı
suskun konçertodur ölüm oysa sen yaşamaktın
ilahi kayboluştun köpüklü deniz yılkısı düşlerimde

keman tadı artık bu şarkısız sessizlik
keman tadı artık bu arkasız sensizlik
aramıza geldi durdu pulsuz bir mektup
şekilsiz bir yorgunluk yoğrulmamış bahar tadıyla
yağmurluğunu giymemişti zamansızlığına yüreğim
gözlerim sarnıcı oldu yüzünün biriktirdi güzelliğini

demek hep bana baktığın yerde
kutsallaşırdı yalan söylememek
benliğimi dürüstlüğü beslerdi
ilk akşam yağmurlarına yakışan
güzelliğinin

dışarı çıkmak istemem içerimden
nisan serabısın acılarınla içimde
grilerin çizdiği yeşil bir dünya olmalı
kendi kendime uydurduğum turuncu sıcağı bir şarkı
saçlarının ortasında uçsuz bucaksız bir ovaya benzerken yüzün

kan sesli bir sözcüktü adın
aort damarımda
gayya kuyusundaki son damla kadar
eşsiz...

kalbime kan değil