Kağan İşçen Şiirleri - Şair Kağan İşçen

hiçbir şarkıya benzemeyecek sesimiz
göğü çağırırken acılarımıza
toptan yalnızız ya
denizler aşmak için başlangıç olacak
bitişimiz...
şimdi ayak bastığımız karaya

beyazdık
sokağın akan hayat korosuydum kapında
eylüle güvenmezdim hiç
güvenmiyorum hala
saçların dilek ağacımdı
her teline gözlerimi yumup

parasızlığım
çocukluğumda oynadığım çamura
çivi saplama oyunundaki çizgilerdin
en sevmediğim pazar günleri
ayaklarımı vurduğum yollar boyu düşüncelerimdin
yanıtlayamadığım adres tarifleri gibi tuhaf buruk

çok yoksuldum çocuk yoksuldum
yoksulluk çoğunlukla vakur olgun
çocuk kalarak yoğun sularda
boğuldum...

annem hamur ve salça kokulu

yaralandım son kez
oldum tek yaralı
yaralandım sana

karalıyım milyon tez
soldum pek karalı

haberliydim tortusundan kimsesizliğinin
ben tek ihanetimi bile senin için yaşadım
yalnızlığım affetmedi beni hiç
senin için bir tek yalnızlığıma ihanet ettim
sürek avında ahmak ıslatanlar peşimsıra
sırtımdan vuruldum yıldırımlarca kuzgunlu

saklıydı yüzün ellerin gözlerin kirpiklerin her şeyin
demek ki yaşam
anımsayışların ıslaklığında yüzen bir sandalımız vardı
ben hep miçoydum uslanmaz aptal serseri
sandalımız dediğime aldanma isteklerimiz
kaçırılmış zamanın geriye dönüşsüzlüğü

dallar hışırtı
evler kimsesiz tutuk
istanbul ıssız

suçüstü yakalandık hayata
baharı bahar yapan delikanlı haytalar
kumrulara baktık düşledik uçmayı
dövündük kuşların göçüne
kıskanarak her zaman yorumsuz sevmeyi
doğru dürüst yer yurt edinmeden

dalgaları uslanır temmuz boylu mavide
kabullenir olur olmaz ezik yol çiçeklerini
romanlarda yitirdiğim tatlı kırmızılı
güleç dudağı okul yollarımın...

eski film karelerine benzerken güneş