Kağan İşçen Şiirleri - Şair Kağan İşçen

bu portakal kokulu bu yağmurlar
sıra sıra evlere serenat yapıyorlar ya
ben ve ötekiler desen de dünyaya
senin serenatın
sana...

ağaçlar yorumsuzlaşacak biliyorsun
tarih de unutacak birgün yüzümüzü
kimbilir hangi takvimden kaçıncı yaprak kopmuş olacağız
ağustos güneşli vadilere ıslık olduğumuzu
kimseler bilmeyecek...

devamlı sana doğar gün
sıkıntısız sazlıklarda balık tutan ihtiyar balıkçı ısıtır kalbini
yaprak gölgeleri arasından sızar afacan aydınlığı seni düşünmenin
içime sığmaz kaybolmuşluğunun rengi
perdeleri örtülür bu curcuna bu sahne terinin tuzu kokusu sesinin
yorgun düşmüş ilişkilerin huzursuzluğu göz kırpışım dahi evsiz yoksul

yabancı sularda boğulmaktı
gözlerine ülkesizce teslim olmak
ve gülüşlerinde
hangi çocukluk yazları topladın
ki
unutturdun bütün mevsimleri

sallapati kır kokularından gelirken
yağmur korkularına yakalandı umarsızlık
oysa adımlarım öyle vefalı ki sana ve kendime
soluksuz yürüdüğümsün uyanmasız rüyalarda da

seni düşlemek

kırılıp gidiyorum dalga kıranlar boyu
ama bitmiyor deniz
iyimser öpücükleri köpük köpük
kıyıda hep beni unuttuğun rıhtım
elinden düşürdüğün şiirde
talan edilmiş gülüşleri martıların

yarılandı zaman artık ellerimle ancak arayabilirim
göğün iki kanadı biri mavi diğeri benim yorumum
arayarak ve yorumlayarak geçenin nihayetinde vuracak gong
ama el birliğiyle tutacağız bir ucundan gökkuşağını
sanki birazdan
perde havalanması sesli

ömrümün en saf anıydı
yalnızlığımı kirleten
çiçekler sonrası bir karmaşa
istersen sade bir deniz
sonuçta
senin

andan hızlı geziyor özlemin
göğsümün içinde
hangi asi bulut
nasıl avutsun
kanını düşlerimin
özlemin hedefsiz bir mızrak

yıldızlar uzak limanlara
sen yokluğa var
sokaklar saklanır kente
ben evlere hınzır

yağmur iner odasız sağanak