Kağan İşçen Şiirleri - Şair Kağan İşçen

karmakarışık bir kış sabahı
güneşle dalga geçmeye benzer
kaşlarını sevmeye çalışmak
uykularımı böleni bul bana anne
beni sar sesinin kavisleriyle
özledim turunç ve hurma ağaçlarına bakışını

konuşacak bir şey kalmazdı
kısalırdı zaman uzardı yalnızlığımız
kelepçelenirdik şehirlere sığmamaya
zıt kutupların birbirini çekmesi bu olsa gerekti
karanlık basarken aydınlanırdı acılarımız
öyle ki sığlaşırdı en derin yaralarımız bile

hani yapraklardan göremezdik önümüzü
yükseklerden ışırdı hayat o güney şehrinde
dağ dağa yol yola benzemezdi biz adama
öpüşmeye sıkışırdık kederimize bile aldırmazdık
boynumuzu bükmezdi hiç bir şeye aldırmamak
özlemeye daha o zamandan hazırlardık birbirimizi...

gözgözü görmez şarkıydık şımarık mı şımarık
okyanuslar kadeh olur az gelirdi hüznümüze
bir içim su bakışların kuyu öpüşlerim çıkrık
vahasını yitirmiş çöl ayıbı sinmiş üstümüze

eskilerde yeni anımsayışlarla kalmak

sabah gezintilerinde acımı karşılayan
nazlı yaprağım
bebeğimin henüz dillenmiş hali
balkonlar yorgunu serçem
akşam otobüslerinde düşündüğüm
ev düşüm...

gidişin varsa anlamı var kalmaların

esirinim huzura varan ağlayışıyla Haziranımın

dingin bir Akdeniz hava kararmaya yakın

bir köşeye atılmış
yarım kalmış şiir defteri yüreğim
seni görünce açar sayfalarını
gelişin mutluluk şiiri başlangıcı
ilkbaharların ilki
sesin yaz mevsimi

Sensizliğimi Ölüme Zimmetledim

kanıtlarımı topladım gözlerinden
yayla kokuşlu üveyikler toplandı başıma
kışlak tutumlu siyahı vardı güleç dişlerinin
seni seviyorum…

seni gördüğüm o ilk akşam ağlayışına
hüzünler konduruyorum gün ışığı görmemiş
açık renkli bir toprakta kalmıştı aklım
yanaklarınmış
bana karanlığı sevdiren
bu aydınlığın içinde

saklambaç oynadım seni kazanmakla
saklandım seni kaybetmekten
meydan okuyarak deniz aşırı yokluğuna
çocuktum ıslak kirpiklerimde sesinin çağlayanı
her damlası
ışıl ışıl