Kağan İşçen Şiirleri - Şair Kağan İşçen

sürgün verdim yarınımıza
düne sürgünlüğüme bakmadan
gençliğim esir eder gövdemi
soluşuna
yürüyüşüne
ardına dönüp bakmazdı birlikte dinlediğimiz şarkı

bir zamanlar kusurlarımızı görmezdik
bakışlarımız batasıcaydı öykülü öykülü
tül perdelerin ardında ağustos oynaşırdı
şarkısız kalmazdık arkadaşlarımız vardı
paylaşılan her ses şarkıydı bize
eğri büğrü uzanırdık çimenlere

I.

dumanlı soğukların ardında kaldı ayrılık
dışarısı da olamadık içerisi de sıkıntının
çocukluğumuzu alıyoruz her gece koynumuza
bu haziran da büktü boynumuzu

dağıtırım hüznümü yorgun kuşların kederleriyle soluklu soğuk
kentin ana caddelerine insanlar dolar duraklarda telaşlı bekleyiş
korkuların da ötesinde yaşamda kalma tutkusu sarar binaları gri
güneş seker yüzlerden o buruk beyazlık acıtır üşümüş duyguları
ağlatan bir yalnızlıktır serçeler kırlangıçlar kışa hazırlanır gibi durgun
samimi olmak gibidir ölümü istememek belkilere bırakmak düşüncesizce

eski günler olurdu senden sonrası
ay parçası bir çocuğun en sevdiği şaka anı
gün başlangıçlarına köprü olan acının kekremsiliği
eski filmlerde kalan masumiyetin kabullenmesi
bütün sonları...
haşır neşir olduğum bu öylesine akıp gidişte

bıldırcın sürüleri gibi gel
doldur bütün takvimlerimi
fırsat vermeyelim zamana
yalnızlıklarımız da sevişsin
yatağında tutkularımızın

siyah bir akreptir ellerin
bilmez miyimmm…
değdiğin saçlarımda solmak bilmezdi
ah o anarşist orospuluğun
çocuğumuz olurdu da apartman sakinleri
pencereleri keserdim yanında bir de

şehirlere sığmayınca iç sızım sabahı geçkin
eski zamanlı rüyalar görmeye başladım ayaküstü
kalarak ayak altında fark edilmeyen bir çiçek gibi...
suçsuzum öğlenleri güneşi bile görmedi gözlerim
ama saydım tek tek kirpiklerini...

Herhangi Bir Rastlantıydı

herhangi bir rastlandıydı açık sözlülük
seni gördükçe soyunurdum kelime işçiliğine
yavru kuşların şirinliğini bozamazdı hiçbir renksizlik
hiçbir şeyle anmak seni benden öyle kopuk

akin sıcakları bıraktı çocuklar
çoğunlukla anısı kırılgan tatlı yeşilli
yaklaşanı bilememektir hayatın ta kendisi
sonuçta erken çöken kışın üşütmesidir
ve nedense her öykü hep son öykü...