Kağan İşçen Şiirleri - Şair Kağan İşçen

çiçekli pencerelerden
görünmezdi dışarısı
içerimdin soğukta
hayalin de üşümesin diye
çıkarmazdım aklımdan
ilkyazlı gidişlerini de

beyaz yalanlı bir masumiyettir romantizm
sapsız bir çiçek gözlerinin gülüş anında
senli olmaya hevesli ölmeyi bilerek
bir güne sonsuz kere yabancı kalmaktır
yoksan kendinde ve bende...

mavi bir yağmur gibi vuruyor
bakışların penceresine düşlerimin
konuşsan yitik zambaklar
gülsen bembeyaz
şosesinde kalbimin
damla damla sayıklar ismini

güz ufukları gibi durma karşımda
inan
sokulgan alevlerim yakmaz ellerini

ümidim olmasa taşır mıyım
kızgın nehirlerimi gözlerime

gökyüzüne yansır sesinden kalan
tortulaşmak istiyorum şu kokunla
acılarımın aynasındaki çığlığımı
şaşkınlığın duysun sen sadece bil

şansın yok yalnızsın gidişin tek

son yağmurlarda
sıkıntıyla terbiye oluyor ruhum
sulu boya ufuklarla eğlerken şiirimi
elimi uzatmaya olmuyor dermanım
serçeler kırıntı peşinde
ben durak durak tanıdık bir geçmiş

dışarda kokun
kuşlar küs ağaçlara
güzdeyim gitme

ben kendime az
ölüme fazlayım
kendimdeki kendime eksikliğim
sendeki fazlalaşan gökyüzü
herşey herşey değildir bunu anladım
yolun başında olmak tad kırıklığıydı

son infilak bu
ilk gibi hazan
uzun ve yoksul ömür
kısa ve zengin ölümlü
ölüm...

de:

suçlanır evren
dudağı bükük sokakların
soluğum kendine yaban
yalan gökkuşağı