Kağan İşçen Şiirleri - Şair Kağan İşçen

E Sen Şimdi Gidecek Misin

sen şimdi gidecek misin
peki ben kimi beklerim şimdi
nefes nefese
kırlangıcın yuvasını yapması gibi

su haykırdı üstüme
her yanımda ışıklar kırıldı
yoksullaşan bir şehrin
yağmura tutuluşu gibiyim
aç çocuklar gibiyim
serüvenimin nasıl başladığını

E’siz Mevsim Sarhoşluğu

eski yağmurları istiyorum E
bu söylence hiç bitmeyecek
beti benzi soldu mevsimlerin
gök gürlemiyor usul usul

günler kış hüzün meyvesi ekşi mi ekşi
akıl gider eski şarkılara dalıp gider gözlerim
oturur düşünürüm kimbilir çocuk yüzünle
ağaçlara bakıp kırptığın kirpiklerinin tadını
unutmuşçasına attığım adımlarımda senin tazeliğin
uzak öykülerde solar içim kadehimde sıcaklığın uçarı

sabahı zor ederdin ince sahici bir yapışkanlık burası
gözlerimin içine bakardın bazen gözlerimiz sevişirdi
doyasıya bir doyumsuzluktu sabahlarımız ilk çaylarımız
tedirginlik girerdi aramıza bakışlar öncelikle flu sonra sonrasız
elbiselerine bakardım baktığıma bakardın başkalarına yalandın
ama başkalarının yalanı değildin en çok benim doğruluğumdun

kaldırımlar ayaklarıma isyandaydı
değişik kentler aldımdı koynuma
sabah erken uyanmalar
maviliklerle sözleşmeler
en katı filozoftan daha düşlü
daha düşünceli

budadım ömrümü sarhoşluğundan
ayrılarak açık mavi kıylı bir kalabalığın
ortasıdan
bir sen kaldın sonra anlamında herşeyin

kendi kanatlarına yabancı bir martıya

kauçuk ağaçlarının altında avuçlarımda şavkın
boş çay bardakları gölgeleyemiyor
kabuslarımın en güzel trajikomik gerekçesini
yanımda olmadığın anın kendinden korkmasını...

kekre öğlen sonları halsiz ve sakar adımlarım

yaşamanın kendisi boş işlerle uğraşmaktı
boş işlerle uğraşmaksa yaşamak
ağaçların ne zaman büyüyeceğini düşünmek
çırpınışını bir balığın
kalbimdeki yaranın kovuğuna
inci mercan dizeler yollamak

siyaha bandığım ah o korkaklık
son dansını edemeden yıkıldı bedenimde
sert bir sarhoşluktu
oysa bu çocukluktan ibaret sandığım
geveze akşamları boşladım üstelik
her anım omuzları çökmüş alaca şimdi...