Kağan İşçen Şiirleri - Şair Kağan İşçen

masumca mutsusuz hiç olmazsa
hiç yoktan iyidir
masumluğun her hali güzel

neyi örtbas etsem ki
baharı m ı

hani akşamlar açılırdı yüzümüze
aydınlığı sarı odalı kapılar
çocuk neşesiyle okşanırdı hüznümüz
ağlamak isterdik ağlayamazdık
boğazımızda düğüm düğüm hayat
dışarının ölü karanlığı

sen bir sonsuzluksun
bense başlangıçsız bir nokta
güneşli bir günün özlemi gibi örtersin mutsuzluğumu

aa canım bu senin saçların mıydı

hansız bakardık yıldızlara
yakamozlara uzak kuğu boyunlu
bağlamanın telinde en yanık ton gibi
öfkemizin kını yok
ama biliriz evreni anlamak hesap kitap işi
bizle biçimlenecek zaman

halimi anlamazsın düşkünüm başkalığına
başkalığına diyorum sen başkasın başkaları
başka baharların gülen gözlü kuşları
başka tüm şehirler ben hep ben her öteki adam
benden ayrıldın ayrılalı biraz biraz başkalarısın başkalarında
bu denli amatör olmasaydım kavuşmalara

herşeyimiz tamdı bir gözlerimiz yabancı
susuşumuzla çok şey anlattık birbirimize
sararan yapraklarda kırılgan öykümüz yalancı
serçelerin su içişi yağardı güneşimize

ağaçlar yapraksız bulutlar küsmüş yağmura

seni kaçırdım düşlerimden de
yetişemedim insan yanına bakışının
ve bu dünyanın zamanlarına sığmadı
birbirimizi tanımamız

senin yerini alan yollarda

elimde sonluluğun nihayet senin de
gözlerinde kalmaklı bakışlarının kuşkulu çaresizliği
sesinin yıkıcılığı sarhoşluğu benim bulutlarımın
affet dünyayı unutmuşluğumu
bazen yarım kalmış bir şiir gibi susardım hatırla
ölüme karşı sonsuz tercihimdir bu

yenilendim uygun görmedim eskimeyi hiçbir anımıza
ben yıkık köprüler gibi unutulmuş olsam da
içimdeki keskin ırmaklarını unutamamamın diretmesi
bu kar neşesi
bu eldivenliği ruhunun
ellerime geçişi öyle neye dokunsam

gözlerini aç
yüzüme vursun ışığın

ay içine kapanık bu gece

kış…soğuk…