Kağan İşçen Şiirleri - Şair Kağan İşçen

başlamışlık bitirir bilirim seni
eteği ilkyaz duyarlığı çamurlu nehirim
bizi ayıran günün ilk ışıkları desem kırılır mısın ince erik dalları gibi
yoksa inanır mısın mart yangınlarına düşmüş bahar ağaçları arkadaşlığıyla
heeeyyy duy beni kızıl denizlerin hırpalanmış bıldırcını
saatlerimi ayarladım yoksunluğuna penguen gülüşünün

tüttündü gözlerimdeydin
hayatımın en dar içinden çıkılmaz sokağıydın garipsi
evlerinden içime işleyen tınılar gelirdi sarı ışıklarının altında
tüttündü özlemimdeydin
göğüme akşamın telaşına kapılmış alıcı kuşlar bıraktıydın
bir bir pike yapar kuşlar yüreğime şimdi bir anlasan

hava açar birgün
caddeler yaşarır
ben her daim sosyalist
unutursun sonbaharı
yeşermededir umut

sokaklara yaban huzursuz hayata bakışın sızısı
zeytin siyahı acısı bir sade güzellikte beklediğim

sonbahar gibi kabullendim yolların suskunluğunu
sarı bir umutsuzluğu aştım da geldim yokluğuna

pencerede çocuk sesleri
güneş daha az nazlı bugün...

özlem dolu sancılarla geçtim
hepinizin aklından
sadece geçtim...

caddelerden konuşmalarının buharı yükselirdi
gözlüğümdü sesin
uzak nehirler düşlerdik ayrılığımıza
uykulu kentleri aşalı çok olmuştu
okul saatlerinin ağırlığı eksik olmazdı
düşleyişimizden kayıp iklim kuşlarını

sesin kıyıları yalnızlığımın
her işittiğimde hırçın dalgalarına
umut sandalları bıraktığım
ismimi söyleyişini kulaçladığımda
gözlerimde bir ağlama isteği derinleşince
uyanır içimde seni bekleyen çocuklar

sen ümidisin
tüm boş sözlerin
ister sarp kayalığım ol
ister karaçalım
arsız kulakların kem gözlerin
ötesinde eğrilerim

1.

gül kurutuyorum günlerdir
kışlarım uzun yavrum
belki saçlarını yanımda bulamam
belki vakitlerin en gecine kalır ömrüm

mahallede büyüdüm sokakta aşık oldum
içerileri sevmeden içerlendim
özgürlüksüzlüğüne kitapların
dışarıya mal ettim
vazgeçmemeyi bir gülün açışından